4. குமாரகஸுத்தம்

44. ஏவம் மே ஸுதம் – ஏகம் ஸமயம் ப⁴க³வா ஸாவத்தி²யம் விஹரதி ஜேதவனே அனாத²பிண்டி³கஸ்ஸ ஆராமே. தேன கோ² பன ஸமயேன ஸம்ப³ஹுலா குமாரகா அந்தரா ச ஸாவத்தி²ம் அந்தரா ச ஜேதவனம் மச்ச²கே பா³தே⁴ந்தி.

அத² கோ² ப⁴க³வா புப்³ப³ண்ஹஸமயம் நிவாஸேத்வா பத்தசீவரமாதா³ய ஸாவத்தி²ம் பிண்டா³ய பாவிஸி. அத்³த³ஸா கோ² ப⁴க³வா தே ஸம்ப³ஹுலே குமாரகே அந்தரா ச ஸாவத்தி²ம் அந்தரா ச ஜேதவனம் மச்ச²கே பா³தே⁴ந்தே. தி³ஸ்வான யேன தே குமாரகா தேனுபஸங்கமி; உபஸங்கமித்வா தே குமாரகே ஏதத³வோச – ‘‘பா⁴யத² வோ, தும்ஹே குமாரகா, து³க்க²ஸ்ஸ, அப்பியம் வோ து³க்க²’’ந்தி? ‘‘ஏவம், ப⁴ந்தே, பா⁴யாம மயம், ப⁴ந்தே, து³க்க²ஸ்ஸ, அப்பியம் நோ து³க்க²’’ந்தி.

அத² கோ² ப⁴க³வா ஏதமத்த²ம் விதி³த்வா தாயம் வேலாயம் இமம் உதா³னம் உதா³னேஸி –

‘‘ஸசே பா⁴யத² து³க்க²ஸ்ஸ, ஸசே வோ து³க்க²மப்பியம்;

மாகத்த² பாபகம் கம்மம், ஆவி வா யதி³ வா ரஹோ.

‘‘ஸசே ச பாபகம் கம்மம், கரிஸ்ஸத² கரோத² வா;

ந வோ து³க்கா² பமுத்யத்தி², உபேச்சபி [உபச்சபி (க.), உப்பச்சபி (?), உப்பதித்வாபி இதி அத்தோ²] பலாயத’’ந்தி. சதுத்த²ம்;