9. கரஜகாயஸுத்தம்

219. ‘‘நாஹம், பி⁴க்க²வே, ஸஞ்சேதனிகானம் கம்மானம் கதானம் உபசிதானம் அப்படிஸம்வேதி³த்வா ப்³யந்தீபா⁴வம் வதா³மி, தஞ்ச கோ² தி³ட்டே²வ த⁴ம்மே உபபஜ்ஜே வா அபரே வா பரியாயே. ந த்வேவாஹம், பி⁴க்க²வே, ஸஞ்சேதனிகானம் கம்மானம் கதானம் உபசிதானம் அப்படிஸம்வேதி³த்வா து³க்க²ஸ்ஸந்தகிரியம் வதா³மி.

‘‘ஸ கோ² ஸோ, பி⁴க்க²வே, அரியஸாவகோ ஏவம் விக³தாபி⁴ஜ்ஜோ² விக³தப்³யாபாதோ³ அஸம்மூள்ஹோ ஸம்பஜானோ படிஸ்ஸதோ மேத்தாஸஹக³தேன சேதஸா ஏகம் தி³ஸம் ப²ரித்வா விஹரதி ததா² து³தியம் ததா² ததியம் ததா² சதுத்த²ம் [சதுத்தி²ம் (?)]. இதி உத்³த⁴மதோ⁴ திரியம் ஸப்³ப³தி⁴ ஸப்³ப³த்ததாய ஸப்³பா³வந்தம் லோகம் மேத்தாஸஹக³தேன சேதஸா விபுலேன மஹக்³க³தேன அப்பமாணேன அவேரேன அப்³யாபஜ்ஜேன ப²ரித்வா விஹரதி.

‘‘ஸோ ஏவம் பஜானாதி – ‘புப்³பே³ கோ² மே இத³ம் சித்தம் பரித்தம் அஹோஸி அபா⁴விதம், ஏதரஹி பன மே இத³ம் சித்தம் அப்பமாணம் ஸுபா⁴விதம். யம் கோ² பன கிஞ்சி பமாணகதம் கம்மம், ந தம் தத்ராவஸிஸ்ஸதி ந தம் தத்ராவதிட்ட²தீ’தி.

‘‘தம் கிம் மஞ்ஞத², பி⁴க்க²வே, த³ஹரதக்³கே³ சே ஸோ அயம் [சே அயம் (ஸ்யா.)] குமாரோ மேத்தம் சேதோவிமுத்திம் பா⁴வேய்ய, அபி நு கோ² [அபி நு ஸோ (?)] பாபகம்மம் கரேய்யா’’தி? ‘‘நோ ஹேதம், ப⁴ந்தே’’.

‘‘அகரோந்தம் கோ² பன பாபகம்மம் அபி நு கோ² து³க்க²ம் பு²ஸேய்யா’’தி? ‘‘நோ ஹேதம், ப⁴ந்தே. அகரோந்தஞ்ஹி, ப⁴ந்தே, பாபகம்மம் குதோ து³க்க²ம் பு²ஸிஸ்ஸதீ’’தி!

‘‘பா⁴வேதப்³பா³ கோ² பனாயம், பி⁴க்க²வே, மேத்தாசேதோவிமுத்தி இத்தி²யா வா புரிஸேன வா. இத்தி²யா வா, பி⁴க்க²வே, புரிஸஸ்ஸ வா நாயம் காயோ ஆதா³ய க³மனீயோ. சித்தந்தரோ அயம், பி⁴க்க²வே, மச்சோ. ஸோ ஏவம் பஜானாதி – ‘யம் கோ² மே இத³ம் கிஞ்சி புப்³பே³ இமினா கரஜகாயேன பாபகம்மம் கதம், ஸப்³ப³ம் தம் இத⁴ வேத³னீயம்; ந தம் அனுக³ம் ப⁴விஸ்ஸதீ’தி. ஏவம் பா⁴விதா கோ², பி⁴க்க²வே, மேத்தா சேதோவிமுத்தி அனாகா³மிதாய ஸம்வத்ததி, இத⁴ பஞ்ஞஸ்ஸ பி⁴க்கு²னோ உத்தரி [உத்தரிம் (ஸீ. ஸ்யா. பீ.)] விமுத்திம் அப்படிவிஜ்ஜ²தோ.

‘‘கருணாஸஹக³தேன சேதஸா… முதி³தாஸஹக³தேன சேதஸா… உபேக்கா²ஸஹக³தேன சேதஸா ஏகம் தி³ஸம் ப²ரித்வா விஹரதி ததா² து³தியம் ததா² ததியம் ததா² சதுத்த²ம். இதி உத்³த⁴மதோ⁴ திரியம் ஸப்³ப³தி⁴ ஸப்³ப³த்ததாய ஸப்³பா³வந்தம் லோகம் உபேக்கா²ஸஹக³தேன சேதஸா விபுலேன மஹக்³க³தேன அப்பமாணேன அவேரேன அப்³யாபஜ்ஜேன ப²ரித்வா விஹரதி.

‘‘ஸோ ஏவம் பஜானாதி – ‘புப்³பே³ கோ² மே இத³ம் சித்தம் பரித்தம் அஹோஸி அபா⁴விதம், ஏதரஹி பன மே இத³ம் சித்தம் அப்பமாணம் ஸுபா⁴விதம். யம் கோ² பன கிஞ்சி பமாணகதம் கம்மம், ந தம் தத்ராவஸிஸ்ஸதி ந தம் தத்ராவதிட்ட²தீ’தி.

‘‘தம் கிம் மஞ்ஞத², பி⁴க்க²வே, த³ஹரதக்³கே³ சே ஸோ அயம் குமாரோ உபேக்க²ம் சேதோவிமுத்திம் பா⁴வேய்ய, அபி நு கோ² பாபகம்மம் கரேய்யா’’தி? ‘‘நோ ஹேதம், ப⁴ந்தே’’.

‘‘அகரோந்தம் கோ² பன பாபகம்மம் அபி நு கோ² து³க்க²ம் பு²ஸேய்யா’’தி? ‘‘நோ ஹேதம், ப⁴ந்தே. அகரோந்தஞ்ஹி, ப⁴ந்தே, பாபகம்மம் குதோ து³க்க²ம் பு²ஸிஸ்ஸதீ’’தி!

‘‘பா⁴வேதப்³பா³ கோ² பனாயம், பி⁴க்க²வே, உபேக்கா² சேதோவிமுத்தி இத்தி²யா வா புரிஸேன வா. இத்தி²யா வா, பி⁴க்க²வே, புரிஸஸ்ஸ வா நாயம் காயோ ஆதா³ய க³மனீயோ. சித்தந்தரோ அயம், பி⁴க்க²வே, மச்சோ. ஸோ ஏவம் பஜானாதி – ‘யம் கோ² மே இத³ம் கிஞ்சி புப்³பே³ இமினா கரஜகாயேன பாபகம்மம் கதம், ஸப்³ப³ம் தம் இத⁴ வேத³னீயம்; ந தம் அனுக³ம் ப⁴விஸ்ஸதீ’தி. ஏவம் பா⁴விதா கோ², பி⁴க்க²வே, உபேக்கா² சேதோவிமுத்தி அனாகா³மிதாய ஸம்வத்ததி, இத⁴ பஞ்ஞஸ்ஸ பி⁴க்கு²னோ உத்தரி விமுத்திம் அப்படிவிஜ்ஜ²தோ’’தி. நவமம்.