12. දුබ්බචසික්ඛාපදවණ්ණනා

ද්වාදසමෙ දුබ්බචජාතිකොති දුබ්බචසභාවො, වත්තුං අසක්කුණෙය්‍යොති අත්ථො. උද්දෙසපරියාපන්නෙසූති උද්දෙසෙ පරියාපන්නෙසු අන්තොගධෙසු, ‘‘යස්ස සියා ආපත්ති, සො ආවිකරෙය්‍යා’’ති එවං සඞ්ගහිතත්තා අන්තො පාතිමොක්ඛස්ස වත්තමානෙසූති අත්ථො. සහධම්මිකං වුච්චමානොති සහධම්මිකෙන වුච්චමානො, කාරණත්ථෙ චෙතං උපයොගවචනං. පඤ්චහි සහධම්මිකෙහි සික්ඛිතබ්බත්තා, තෙසං වා සන්තකත්තා ‘‘සහධම්මික’’න්ති ලද්ධනාමෙන බුද්ධපඤ්ඤත්තෙන සික්ඛාපදෙන වුච්චමානොති අත්ථො. විරමථායස්මන්තො මම වචනායාති යෙන වචනෙන මං වදථ, තතො මම වචනතො විරමථ, මා මං තං වචනං වදථාති වුත්තං හොති. වදතු සහ ධම්මෙනාති සහධම්මිකෙන සික්ඛාපදෙන, සහධම්මෙන වා අඤ්ඤෙනපි පාසාදිකභාවසංවත්තනිකෙන වචනෙන වදෙතු. යදිදන්ති වුද්ධිකාරණදස්සනත්ථෙ නිපාතො, තෙන යං ඉදං අඤ්ඤමඤ්ඤස්ස හිතවචනං, ආපත්තිතො ච වුට්ඨාපනං, තෙන අඤ්ඤමඤ්ඤවචනෙන අඤ්ඤමඤ්ඤවුට්ඨාපනෙන. එවං සංවද්ධාහි තස්ස භගවතො පරිසාති එවං පරිසාය වුද්ධිකාරණං දස්සිතං හොති. සෙසං උත්තානත්ථමෙව. විනිච්ඡයකථාපි දසමෙ වුත්තසදිසායෙව.

අයං පන විසෙසො – ඉදං කොසම්බියං ඡන්නත්ථෙරං ආරබ්භ අත්තානං අවචනීයකරණවත්ථුස්මිං පඤ්ඤත්තං, අඞ්ගෙසු ච යථා තත්ථ පරක්කමනං, එවං ඉධ අවචනීයකරණතා දට්ඨබ්බාති.

දුබ්බචසික්ඛාපදවණ්ණනා නිට්ඨිතා.