9. විග්ගාහිකකථාසුත්තං
1079. ‘‘මා, භික්ඛවෙ, විග්ගාහිකකථං කථෙය්‍යාථ [කථෙථ (සී. ස්‍යා. කං.)] – ‘න ත්වං ඉමං ධම්මවිනයං ආජානාසි, අහං ඉමං ධම්මවිනයං ආජානාමි. කිං ත්වං ඉමං ධම්මවිනයං ආජානිස්සසි! මිච්ඡාපටිපන්නො ත්වමසි, අහමස්මි සම්මාපටිපන්නො. සහිතං මෙ, අසහිතං තෙ. පුරෙවචනීයං පච්ඡා අවච, පච්ඡාවචනීයං පුරෙ අවච. අධිචිණ්ණං [අචිණ්ණං (ස්‍යා. කං. පී.)] තෙ විපරාවත්තං. ආරොපිතො තෙ වාදො, චර වාදප්පමොක්ඛාය. නිග්ගහිතොසි, නිබ්බෙඨෙහි වා සචෙ පහොසී’ති. තං කිස්ස හෙතු? නෙසා, භික්ඛවෙ, කථා අත්ථසංහිතා නාදිබ්‍රහ්මචරියකා න නිබ්බිදාය න විරාගාය න නිරොධාය න උපසමාය න අභිඤ්ඤාය න සම්බොධාය න නිබ්බානාය සංවත්තති.
‘‘කථෙන්තා ච ඛො තුම්හෙ, භික්ඛවෙ, ‘ඉදං දුක්ඛ’න්ති කථෙය්‍යාථ, ‘අයං දුක්ඛසමුදයො’ති කථෙය්‍යාථ, ‘අයං දුක්ඛනිරොධො’ති කථෙය්‍යාථ, ‘අයං දුක්ඛනිරොධගාමිනී පටිපදා’ති කථෙය්‍යාථ…පෙ… යොගො කරණීයො’’ති. නවමං.