2. උපට්ඨානසුත්තං

222. එකං සමයං අඤ්ඤතරො භික්ඛු කොසලෙසු විහරති අඤ්ඤතරස්මිං වනසණ්ඩෙ. තෙන ඛො පන සමයෙන සො භික්ඛු දිවාවිහාරගතො සුපති. අථ ඛො යා තස්මිං වනසණ්ඩෙ අධිවත්ථා දෙවතා තස්ස භික්ඛුනො අනුකම්පිකා අත්ථකාමා තං භික්ඛුං සංවෙජෙතුකාමා යෙන සො භික්ඛු තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා තං භික්ඛුං ගාථාහි අජ්ඣභාසි –

‘‘උට්ඨෙහි භික්ඛු කිං සෙසි, කො අත්ථො සුපිතෙන [සුපිනෙන (සී.)] තෙ;

ආතුරස්ස හි කා නිද්දා, සල්ලවිද්ධස්ස රුප්පතො.

‘‘යාය සද්ධාය පබ්බජිතො [යාය සද්ධාපබ්බජිතො (සී. ස්‍යා. කං.)], අගාරස්මානගාරියං;

තමෙව සද්ධං බ්‍රූහෙහි, මා නිද්දාය වසං ගමී’’ති.

‘‘අනිච්චා අද්ධුවා කාමා, යෙසු මන්දොව මුච්ඡිතො;

බද්ධෙසු [ඛන්ධෙසු (සී.)] මුත්තං අසිතං, කස්මා පබ්බජිතං තපෙ.

‘‘ඡන්දරාගස්ස විනයා, අවිජ්ජාසමතික්කමා;

තං ඤාණං පරමොදානං [පරියොදාතං (සී. පී.), පරමොදාතං (ස්‍යා. කං.), පරමවොදානං (සී. අට්ඨ.)], කස්මා පබ්බජිතං තපෙ.

‘‘ඡෙත්වා [භෙත්වා (සී. ස්‍යා. කං. පී.)] අවිජ්ජං විජ්ජාය, ආසවානං පරික්ඛයා;

අසොකං අනුපායාසං, කස්මා පබ්බජිතං තපෙ.

‘‘ආරද්ධවීරියං පහිතත්තං, නිච්චං දළ්හපරක්කමං;

නිබ්බානං අභිකඞ්ඛන්තං, කස්මා පබ්බජිතං තපෙ’’ති.