8. පරොසහස්සසුත්තං
216. එකං සමයං භගවා සාවත්ථියං විහරති ජෙතවනෙ අනාථපිණ්ඩිකස්ස ආරාමෙ මහතා භික්ඛුසඞ්ඝෙන සද්ධිං අඩ්ඪතෙලසෙහි භික්ඛුසතෙහි. තෙන ඛො පන සමයෙන භගවා භික්ඛූ නිබ්බානපටිසංයුත්තාය ධම්මියා කථාය සන්දස්සෙති සමාදපෙති සමුත්තෙජෙති සම්පහංසෙති. තෙ ච භික්ඛූ අට්ඨිං කත්වා මනසි කත්වා සබ්බචෙතසා සමන්නාහරිත්වා ඔහිතසොතා ධම්මං සුණන්ති. අථ ඛො ආයස්මතො වඞ්ගීසස්ස එතදහොසි – ‘‘අයං ඛො භගවා භික්ඛූ නිබ්බානපටිසංයුත්තාය ධම්මියා කථාය සන්දස්සෙති සමාදපෙති සමුත්තෙජෙති සම්පහංසෙති. තෙ ච භික්ඛූ අට්ඨිං කත්වා මනසි කත්වා සබ්බචෙතසා සමන්නාහරිත්වා ඔහිතසොතා ධම්මං සුණන්ති. යංනූනාහං භගවන්තං සම්මුඛා සාරුප්පාහි ගාථාහි අභිත්ථවෙය්‍ය’’න්ති.
අථ ඛො ආයස්මා වඞ්ගීසො උට්ඨායාසනා එකංසං උත්තරාසඞ්ගං කරිත්වා යෙන භගවා තෙනඤ්ජලිං පණාමෙත්වා භගවන්තං එතදවොච – ‘‘පටිභාති මං භගවා, පටිභාති මං සුගතා’’ති. ‘‘පටිභාතු තං, වඞ්ගීසා’’ති භගවා අවොච. අථ ඛො ආයස්මා වඞ්ගීසො භගවන්තං සම්මුඛා සාරුප්පාහි ගාථාහි අභිත්ථවි –
‘‘පරොසහස්සං භික්ඛූනං, සුගතං පයිරුපාසති;
දෙසෙන්තං විරජං ධම්මං, නිබ්බානං අකුතොභයං.
‘‘සුණන්ති ධම්මං විමලං, සම්මාසම්බුද්ධදෙසිතං;
සොභති වත සම්බුද්ධො, භික්ඛුසඞ්ඝපුරක්ඛතො.
‘‘නාගනාමොසි භගවා, ඉසීනං ඉසිසත්තමො;
මහාමෙඝොව හුත්වාන, සාවකෙ අභිවස්සති.
‘‘දිවාවිහාරා නික්ඛම්ම, සත්ථුදස්සනකම්‍යතා [සත්ථුදස්සනකාමතා (සී. ස්‍යා. කං.)];
සාවකො තෙ මහාවීර, පාදෙ වන්දති වඞ්ගීසො’’ති.
‘‘කිං නු තෙ, වඞ්ගීස, ඉමා ගාථායො පුබ්බෙ පරිවිතක්කිතා, උදාහු ඨානසොව තං පටිභන්තී’’ති? ‘න ඛො මෙ, භන්තෙ, ඉමා ගාථායො පුබ්බෙ පරිවිතක්කිතා, අථ ඛො ඨානසොව මං පටිභන්තී’ති. ‘තෙන හි තං, වඞ්ගීස, භිය්‍යොසොමත්තාය පුබ්බෙ අපරිවිතක්කිතා ගාථායො පටිභන්තූ’ති. ‘එවං, භන්තෙ’ති ඛො ආයස්මා වඞ්ගීසො භගවතො පටිස්සුත්වා භිය්‍යොසොමත්තාය භගවන්තං පුබ්බෙ අපරිවිතක්කිතාහි ගාථාහි අභිත්ථවි –
‘‘උම්මග්ගපථං [උම්මග්ගසතං (ස්‍යා. කං. ක.)] මාරස්ස අභිභුය්‍ය, චරති පභිජ්ජ ඛිලානි;
තං පස්සථ බන්ධපමුඤ්චකරං, අසිතං භාගසො පවිභජං.
‘‘ඔඝස්ස නිත්ථරණත්ථං, අනෙකවිහිතං මග්ගං අක්ඛාසි;
තස්මිඤ්චෙ අමතෙ අක්ඛාතෙ, ධම්මද්දසා ඨිතා අසංහීරා.
‘‘පජ්ජොතකරො අතිවිජ්ඣ [අතිවිජ්ඣ ධම්මං (සී. ස්‍යා. කං.)], සබ්බට්ඨිතීනං අතික්කමමද්දස;
ඤත්වා ච සච්ඡිකත්වා ච, අග්ගං සො දෙසයි දසද්ධානං.
‘‘එවං සුදෙසිතෙ ධම්මෙ,
කො පමාදො විජානතං ධම්මං [කො පමාදො විජානතං (සී. ස්‍යා. කං.)];
තස්මා හි තස්ස භගවතො සාසනෙ;
අප්පමත්තො සදා නමස්සමනුසික්ඛෙ’’ති.