12. වඞ්ගීසසුත්තං

220. එකං සමයං ආයස්මා වඞ්ගීසො සාවත්ථියං විහරති ජෙතවනෙ අනාථපිණ්ඩිකස්ස ආරාමෙ. තෙන ඛො පන සමයෙන ආයස්මා වඞ්ගීසො අචිරඅරහත්තප්පත්තො හුත්වා [හොති (සී. ස්‍යා. කං.)] විමුත්තිසුඛං පටිසංවෙදී [විමුත්තිසුඛපටිසංවෙදී (සී. පී.)] තායං වෙලායං ඉමා ගාථායො අභාසි –

‘‘කාවෙය්‍යමත්තා විචරිම්හ පුබ්බෙ, ගාමා ගාමං පුරා පුරං;

අථද්දසාම සම්බුද්ධං, සද්ධා නො උපපජ්ජථ.

‘‘සො මෙ ධම්මමදෙසෙසි, ඛන්ධායතනධාතුයො [ඛන්ධෙ ආයතනානි ධාතුයො (ස්‍යා. කං. පී. ක.)];

තස්සාහං ධම්මං සුත්වාන, පබ්බජිං අනගාරියං.

‘‘බහුන්නං වත අත්ථාය, බොධිං අජ්ඣගමා මුනි;

භික්ඛූනං භික්ඛුනීනඤ්ච, යෙ නියාමගතද්දසා.

‘‘ස්වාගතං වත මෙ ආසි, මම බුද්ධස්ස සන්තිකෙ;

තිස්සො විජ්ජා අනුප්පත්තා, කතං බුද්ධස්ස සාසනං.

‘‘පුබ්බෙනිවාසං ජානාමි, දිබ්බචක්ඛුං විසොධිතං;

තෙවිජ්ජො ඉද්ධිපත්තොම්හි, චෙතොපරියායකොවිදො’’ති.

වඞ්ගීසසංයුත්තං සමත්තං.