10. (උත්තර) පායාසිවිමානවත්ථු

1108. ‘‘යා දෙවරාජස්ස සභා සුධම්මා, යත්ථච්ඡති දෙවසඞ්ඝො සමග්ගො;

තථූපමං තුය්හමිදං විමානං, ඔභාසයං තිට්ඨති අන්තලික්ඛෙ.

1109. ‘‘දෙවිද්ධිපත්තොසි මහානුභාවො, මනුස්සභූතො කිමකාසි පුඤ්ඤං;

කෙනාසි එවං ජලිතානුභාවො, වණ්ණො ච තෙ සබ්බදිසා පභාසතී’’ති.

1110. සො දෙවපුත්තො අත්තමනො…පෙ… යස්ස කම්මස්සිදං ඵලං.

1111. ‘‘අහං මනුස්සෙසු මනුස්සභූතො, රඤ්ඤො පායාසිස්ස අහොසිං මාණවො;

ලද්ධා ධනං සංවිභාගං අකාසිං, පියා ච මෙ සීලවන්තො අහෙසුං;

අන්නඤ්ච පානඤ්ච පසන්නචිත්තො, සක්කච්ච දානං විපුලං අදාසිං.

1112. ‘‘තෙන මෙතාදිසො වණ්ණො…පෙ. …වණ්ණො ච මෙ සබ්බදිසා පභාසතී’’ති.

(උත්තර) පායාසිවිමානං [උත්තරවිමානං (සී. ස්‍යා. අට්ඨ.)] දසමං.

පායාසිවග්ගො ඡට්ඨො නිට්ඨිතො.

තස්සුද්දානං –

ද්වෙ අගාරිනො ඵලදායී, ද්වෙ උපස්සයදායී භික්ඛාය දායී;

යවපාලකො චෙව ද්වෙ, කුණ්ඩලිනො පායාසීති [පාඨභෙදො නත්ථි];

පුරිසානං දුතියො වග්ගො පවුච්චතීති.