1. පඤ්චසතමත්තාථෙරීගාථා

127. ‘‘යස්ස මග්ගං න ජානාසි, ආගතස්ස ගතස්ස වා;

තං කුතො චාගතං සත්තං [සන්තං (සී.), පුත්තං (ස්‍යා.)], ‘මම පුත්තො’ති රොදසි.

128. ‘‘මග්ගඤ්ච ඛොස්ස [ඛො’ථ (ස්‍යා. ක.)] ජානාසි, ආගතස්ස ගතස්ස වා;

න නං සමනුසොචෙසි, එවංධම්මා හි පාණිනො.

129. ‘‘අයාචිතො තතාගච්ඡි, නානුඤ්ඤාතො [අනනුඤ්ඤාතො (සී. ස්‍යා.)] ඉතො ගතො;

කුතොචි නූන ආගන්ත්වා, වසිත්වා කතිපාහකං;

ඉතොපි අඤ්ඤෙන ගතො, තතොපඤ්ඤෙන ගච්ඡති.

130. ‘‘පෙතො මනුස්සරූපෙන, සංසරන්තො ගමිස්සති;

යථාගතො තථා ගතො, කා තත්ථ පරිදෙවනා’’.

131. ‘‘අබ්බහී [අබ්බුය්හං (ස්‍යා.)] වත මෙ සල්ලං, දුද්දසං හදයස්සිතං;

යා මෙ සොකපරෙතාය, පුත්තසොකං බ්‍යපානුදි.

132. ‘‘සාජ්ජ අබ්බූළ්හසල්ලාහං, නිච්ඡාතා පරිනිබ්බුතා;

බුද්ධං ධම්මඤ්ච සඞ්ඝඤ්ච, උපෙමි සරණං මුනිං’’.

ඉත්ථං සුදං පඤ්චසතමත්තා ථෙරී භික්ඛුනියො…පෙ….