2. සුභූතත්ථෙරගාථා

320. ‘‘අයොගෙ යුඤ්ජමත්තානං, පුරිසො කිච්චමිච්ඡකො [කිච්චමිච්ඡතො (සී.), කිච්චමිච්ඡයං (කත්ථචි)];

චරං චෙ නාධිගච්ඡෙය්‍ය, ‘තං මෙ දුබ්භගලක්ඛණං’.

321. ‘‘අබ්බූළ්හං අඝගතං විජිතං, එකඤ්චෙ ඔස්සජෙය්‍ය කලීව සියා;

සබ්බානිපි චෙ ඔස්සජෙය්‍ය අන්ධොව සියා, සමවිසමස්ස අදස්සනතො.

322. ‘‘යඤ්හි කයිරා තඤ්හි වදෙ, යං න කයිරා න තං වදෙ;

අකරොන්තං භාසමානං, පරිජානන්ති පණ්ඩිතා.

323. [ධ. ප. 51 ධම්මපදෙපි] ‘‘යථාපි රුචිරං පුප්ඵං, වණ්ණවන්තං අගන්ධකං;

එවං සුභාසිතා වාචා, අඵලා හොති අකුබ්බතො.

324. [ධ. ප. 52] ‘‘යථාපි රුචිරං පුප්ඵං, වණ්ණවන්තං සුගන්ධකං [සගන්ධකං (සී. ස්‍යා. පී.)];

එවං සුභාසිතා වාචා, සඵලා හොති කුබ්බතො’’ති [සකුබ්බතො (සී. පී.), සුකුබ්බතො (ස්‍යා.)].

… සුභූතො ථෙරො….