7. මිගලුද්දකපෙතවත්ථු

478. ‘‘නරනාරිපුරක්ඛතො යුවා, රජනීයෙහි කාමගුණෙහි [කාමෙහි (ක.)] සොභසි;

දිවසං අනුභොසි කාරණං, කිමකාසි පුරිමාය ජාතියා’’ති.

479. ‘‘අහං රාජගහෙ රම්මෙ, රමණීයෙ ගිරිබ්බජෙ;

මිගලුද්දො පුරෙ ආසිං, ලොහිතපාණි දාරුණො.

480. ‘‘අවිරොධකරෙසු පාණිසු, පුථුසත්තෙසු පදුට්ඨමානසො;

විචරිං අතිදාරුණො සදා [තදා (සී.)], පරහිංසාය රතො අසඤ්ඤතො.

481. ‘‘තස්ස මෙ සහායො සුහදයො [සුහදො (සී.)], සද්ධො ආසි උපාසකො;

සොපි [සො හි (ස්‍යා.)] මං අනුකම්පන්තො, නිවාරෙසි පුනප්පුනං.

482. ‘‘‘මාකාසි පාපකං කම්මං, මා තාත දුග්ගතිං අගා;

සචෙ ඉච්ඡසි පෙච්ච සුඛං, විරම පාණවධා අසංයමා’.

483. ‘‘තස්සාහං වචනං සුත්වා, සුඛකාමස්ස හිතානුකම්පිනො;

නාකාසිං සකලානුසාසනිං, චිරපාපාභිරතො අබුද්ධිමා.

484. ‘‘සො මං පුන භූරිසුමෙධසො, අනුකම්පාය සංයමෙ නිවෙසයි;

‘සචෙ දිවා හනසි පාණිනො, අථ තෙ රත්තිං භවතු සංයමො’.

485. ‘‘ස්වාහං දිවා හනිත්වා පාණිනො, විරතො රත්තිමහොසි සඤ්ඤතො;

රත්තාහං පරිචාරෙමි, දිවා ඛජ්ජාමි දුග්ගතො.

486. ‘‘තස්ස කම්මස්ස කුසලස්ස, අනුභොමි රත්තිං අමානුසිං;

දිවා පටිහතාව [පටිහතා ච (ක.)] කුක්කුරා, උපධාවන්ති සමන්තා ඛාදිතුං.

487. ‘‘යෙ ච තෙ සතතානුයොගිනො, ධුවං පයුත්තා සුගතස්ස සාසනෙ;

මඤ්ඤාමි තෙ අමතමෙව කෙවලං, අධිගච්ඡන්ති පදං අසඞ්ඛත’’න්ති.

මිගලුද්දකපෙතවත්ථු සත්තමං.