7. යවපාලකවිමානවණ්ණනා

උච්චමිදං මණිථූණං විමානන්ති යවපාලකවිමානං. තස්ස කා උප්පත්ති? භගවා රාජගහෙ විහරති වෙළුවනෙ. තෙන සමයෙන රාජගහෙ අඤ්ඤතරො දුග්ගතදාරකො යවඛෙත්තං රක්ඛති. සො එකදිවසං පාතරාසත්ථාය කුම්මාසං ලභිත්වා ‘‘ඛෙත්තං ගන්ත්වා භුඤ්ජිස්සාමී’’ති තං කුම්මාසං ගහෙත්වා යවඛෙත්තං ගන්ත්වා රුක්ඛමූලෙ නිසීදි. තස්මිං ඛණෙ අඤ්ඤතරො ඛීණාසවත්ථෙරො මග්ගප්පටිපන්නො උපකට්ඨෙ කාලෙ තං ඨානං පත්වා යවපාලකෙන නිසින්නං රුක්ඛමූලං උපසඞ්කමි. යවපාලකො වෙලං ඔලොකෙත්වා ‘‘කච්චි, භන්තෙ, ආහාරො ලද්ධො’’ති ආහ. ථෙරො තුණ්හී අහොසි. සො අලද්ධභාවං ඤත්වා ‘‘භන්තෙ, උපකට්ඨා වෙලා, පිණ්ඩාය චරිත්වා භුඤ්ජිතුං න සක්කා, මය්හං අනුකම්පාය ඉමං කුම්මාසං පරිභුඤ්ජථා’’ති වත්වා ථෙරස්ස තං කුම්මාසං අදාසි. ථෙරො තං අනුකම්පන්තො තස්ස පස්සන්තස්සෙව තං පරිභුඤ්ජිත්වා අනුමොදනං වත්වා පක්කාමි. සොපි දාරකො ‘‘සුදින්නං වත මයා ඊදිසස්ස කුම්මාසදානං දදන්තෙනා’’ති චිත්තං පසාදෙත්වා අපරභාගෙ කාලං කත්වා තාවතිංසභවනෙ වුත්තනයෙනෙව විමානෙ නිබ්බත්ති. තං ආයස්මා මහාමොග්ගල්ලානත්ථෙරො ඉමාහි ගාථාහි පටිපුච්ඡි –

1087. ‘‘උච්චමිදං මණිථූණං විමානං…පෙ…

වණ්ණො ච තෙ සබ්බදිසා පභාසතී’’ති.

සොපි තස්ස ඉමාහි ගාථාහි බ්‍යාකාසි –

1089. ‘‘සො දෙවපුත්තො අත්තමනො…පෙ… යස්ස කම්මස්සිදං ඵලං’’.

1090. ‘‘අහං මනුස්සෙසු මනුස්සභූතො, අහොසිං යවපාලකො;

අද්දසං විරජං භික්ඛුං, විප්පසන්නමනාවිලං.

1091. ‘‘තස්ස අදාසහං භාගං, පසන්නො සෙහි පාණිභි;

කුම්මාසපිණ්ඩං දත්වාන, මොදාමි නන්දනෙ වනෙ.

1092. ‘‘තෙන මෙතාදිසො වණ්ණො…පෙ…

වණ්ණො ච මෙ සබ්බදිසා පභාසතී’’ති.

තත්ථ ගාථාසුපි අපුබ්බං නත්ථි.

යවපාලකවිමානවණ්ණනා නිට්ඨිතා.