232. අපා
නෙනාති නකාරෙන, පදසඤ්ඤාවිධාය කවචනාභාවෙපීති පාණිනි යානමිව ස්‍යාදිත්‍යාද්‍යන්තානං පදසඤ්ඤාවිධායකස්ස සුත්තස්ස අභාවෙපි, අන්වත්ථවසෙන පදන්ති ගය්හමානෙ අතිප්පසඞ්ගොපි සියාති ආහ-‘රුළ්හියාවාතිප්පසඞ්ගා භාවො’ති, ආඛ්‍යාතං සාබ්‍යයකාරක විසෙසනං වාක්‍යන්ති කෙචි, එකාඛ්‍යාතිකං වාක්‍යන්ත්‍යපරෙ, තං සබ්බං එකතො සඞ්ගහෙත්වා ‘පදසමූහො වාක්‍ය’න්ති වුත්තිකාරෙන වුත්තන්ති දස්සෙතුමාහ- ‘සාබ්‍යයෙ’ච්චාදි, ආඛ්‍යාතං ත්‍යාද්‍යන්තමාහු, අබ්‍යයමසඞ්ඛ්‍යං, ආඛ්‍යාතං සාබ්‍යයං සකාරකං සවිසෙසනඤ්ච වාක්‍යෙසඤ්ඤං භවතීත්‍යත්ථො, විසෙසනන්ති කාරකවිසෙසනස්ස කිරියා විසෙසනස්ස ච සාමඤ්ඤෙන ගහණං, සාබ්‍යයං-සද්ධිං වචති, සකාරකං ඔදනං පචති දෙවදත්තො පචති, සකාරකවිසෙසනං-මුදුං විසදමොදනම්පචති, දස්සනීයො දෙවදත්තො පචති, සකිරියාවිසෙසනං- මුදුං පචති, මන්දං පචති, පදසමූහො වාක්‍යන්ති වුත්තෙ අයම්පි අධිප්පායවිසෙසොවසීයතීති වත්තුමාහ-වත්තු’මිච්චාදි, යථෙච්චාදිනා අනෙකාඛ්‍යාති කම්පි ගුණප්පධානභාවෙ නොපකාරතො වාක්‍යමෙකම්භවති… පද සමූහො වාක්‍යන්ති වුත්තත්තාති වදති, යථා වාක්‍යනානත්තන්ති සම්බන්ධො. ඉහාපීති වත්තුමිච්ඡිතත්ථෙත්‍යාදොපි.