൪. പവാരണാക്ഖന്ധകോ

അഫാസുവിഹാരകഥാദിവണ്ണനാ

൨൦൯. പവാരണാക്ഖന്ധകേ പാളിയം പിണ്ഡായ പടിക്കമേയ്യാതി പിണ്ഡായ ചരിത്വാ പടിക്കമേയ്യ. അവക്കാരപാതിന്തി അതിരേകപിണ്ഡപാതഠപനകം ഏകം ഭാജനം. അവിസയ്ഹന്തി ഉക്ഖിപിതും അസക്കുണേയ്യം. വിലങ്ഘനം ഉക്ഖിപനം വിലങ്ഘോ, സോ ഏവ വിലങ്ഘകോ, ഹത്ഥേഹി വിലങ്ഘകോ ഹത്ഥവിലങ്ഘകോതി ആഹ ‘‘ഹത്ഥുക്ഖേപകേനാ’’തി. അഥ വാ വിലങ്ഘകേന ഉക്ഖേപകേന ഹത്ഥേനാതിപി അത്ഥോ, അഞ്ഞമഞ്ഞം സംസിബ്ബിതഹത്ഥേഹീതി വുത്തം ഹോതി.

൨൧൩. സചേ പന വുഡ്ഢതരോ ഹോതീതി പവാരണാദായകോ ഭിക്ഖു വുഡ്ഢതരോ ഹോതി. ഏവഞ്ഹി തേന തസ്സത്ഥായ പവാരിതം ഹോതീതി ഏത്ഥ ഏവം തേന അപ്പവാരിതോപി തസ്സ സങ്ഘപ്പത്തിമത്തേന സങ്ഘപവാരണാകമ്മം സമഗ്ഗകമ്മമേവ ഹോതീതി ദട്ഠബ്ബം. തേന ച ഭിക്ഖുനാതി പവാരണാദായകേന ഭിക്ഖുനാ.

൨൩൪. ബഹൂപി സമാനവസ്സാ ഏകതോ പവാരേതും ലഭന്തീതി ഏകസ്മിം സംവച്ഛരേ ലദ്ധൂപസമ്പദതായ സമാനുപസമ്പന്നവസ്സാ സബ്ബേ ഏകതോ പവാരേതും ലഭന്തീതി അത്ഥോ.

൨൩൭. പാളിയം മിച്ഛാദിട്ഠീതി ‘‘നത്ഥി ദിന്ന’’ന്തിആദി (ദീ. നി. ൧.൧൭൧; മ. നി. ൧.൪൪൫; ൨.൯൪, ൯൫, ൨൨൫; ൩.൯൧, ൧൧൬, ൧൩൬; സം. നി. ൩.൨൧൦; ധ. സ. ൧൨൨൧) നയപ്പവത്താ. അന്തഗ്ഗാഹികാതി സസ്സതുച്ഛേദസങ്ഖാതസ്സ അന്തസ്സ ഗാഹികാ. യം ഖോ ത്വന്തിആദീസു യം പവാരണം ഠപേസി, തം ദിട്ഠേന ഠപേസീതി തം-സദ്ദം അജ്ഝാഹരിത്വാ യോജേതബ്ബം.

൨൩൯. വത്ഥും പകാസേന്തോതി പുഗ്ഗലേ പരിസങ്കുപ്പത്തിയാ നിമിത്തഭൂതം വത്ഥുമത്തംയേവ സന്ധായ വുത്തം. യം പന വത്ഥും സന്ധായ ‘‘പുഗ്ഗലോ പഞ്ഞായതി, ന വത്ഥൂ’’തി ആഹ, ന തം സന്ധായേതം വുത്തം. യദി പന തസ്സ ഭിക്ഖുനോ വസനട്ഠാനേ പോക്ഖരണിതോ മച്ഛഗ്ഗഹണാദി ദിസ്സേയ്യ, തദാ ‘‘വത്ഥു ച പുഗ്ഗലോ ച പഞ്ഞായതീ’’തി വത്തബ്ബം ഭവേയ്യ. തേനാഹ ‘‘പുരിമനയേനേവ ചോരേഹീ’’തിആദി. ഭിക്ഖുനോ സരീരേ മാലാഗന്ധഞ്ച അരിട്ഠഗന്ധഞ്ച ദിസ്വാ ഏവം ‘‘വത്ഥു ച പുഗ്ഗലോ ച പഞ്ഞായതീ’’തി വുത്തന്തി വേദിതബ്ബം.

അഫാസുവിഹാരകഥാദിവണ്ണനാ നിട്ഠിതാ.

ഭണ്ഡനകാരകവത്ഥുകഥാവണ്ണനാ

൨൪൦. ദ്വേ ചാതുദ്ദസികാ ഹോന്തീതി തതിയപക്ഖേ ചാതുദ്ദസിയാ സദ്ധിം ദ്വേ ചാതുദ്ദസികാ ഹോന്തി. ‘‘ഭണ്ഡനകാരകാനം തേരസേ വാ ചാതുദ്ദസേ വാ ഇമേ പന്നരസീപവാരണം പവാരേസ്സന്തീ’’തി ഇമിനാ യഥാസകം ഉപോസഥകരണദിവസതോ പട്ഠായ ഭിക്ഖൂനം ചാതുദ്ദസീപന്നരസീവോഹാരോ, ന ചന്ദഗതിസിദ്ധിയാ തിഥിയാ വസേനാതി ദസ്സേതി. കിഞ്ചാപി ഏവം ‘‘അനുജാനാമി, ഭിക്ഖവേ, രാജൂനം അനുവത്തിതു’’ന്തി (മഹാവ. ൧൮൬) വചനതോ പനേത്ഥ ലോകിയാനം തിഥിം അനുവത്തന്തേഹിപി അത്തനോ ഉപോസഥക്കമേന ചാതുദ്ദസിം പന്നരസിം വാ, പന്നരസിം ചാതുദ്ദസിം വാ കരോന്തേഹേവ അനുവത്തിതബ്ബം, ന പന സോളസമദിവസം വാ തേരസമദിവസം വാ ഉപോസഥദിവസം കരോന്തേഹി. തേനേവ പാളിയമ്പി ‘‘ദ്വേ തയോ ഉപോസഥേ ചാതുദ്ദസികേ കാതു’’ന്തി വുത്തം. അഞ്ഞഥാ ദ്വാദസിയം, തേരസിയം വാ ഉപോസഥോ കാതബ്ബോതി വത്തബ്ബതോ. ‘‘സകിം പക്ഖസ്സ ചാതുദ്ദസേ, പന്നരസേ വാ’’തിആദിവചനമ്പി ഉപവുത്ഥക്കമേനേവ വുത്തം, ന തിഥിക്കമേനാതി ഗഹേതബ്ബം.

ഭണ്ഡനകാരകവത്ഥുകഥാവണ്ണനാ നിട്ഠിതാ.

പവാരണാസങ്ഗഹകഥാവണ്ണനാ

൨൪൧. ‘‘പവാരേത്വാ പന അന്തരാപി ചാരികം പക്കമിതും ലഭന്തീ’’തി ഇമിനാ പവാരണാസങ്ഗഹേ കതേ അന്തരാ പക്കമിതുകാമാ സങ്ഘം സന്നിപാതാപേത്വാ പവാരേതും ലഭന്തീതി ദസ്സേതി.

പവാരണാസങ്ഗഹകഥാവണ്ണനാ നിട്ഠിതാ.

പവാരണാക്ഖന്ധകവണ്ണനാനയോ നിട്ഠിതോ.