൩. അന്നസുത്തവണ്ണനാ

൪൩. പത്ഥേന്തീതി പിഹേന്തി. യത്ഥസ്സ ഉപഗമനം ലോകേ പാകടതരം അഹോസി, തേ ഉദാഹരണവസേന ദസ്സേന്തോ ‘‘ചിത്തഗഹപതിസീവലിത്ഥേരാദികേ വിയാ’’തി ആഹ. അന്നന്തി അന്നസഞ്ഞിതോ ചതുബ്ബിധോപി പച്ചയോ. സബ്ബേപി ദായകേ ഏകജ്ഝം ഗഹേത്വാ സാമഞ്ഞതോ ഏകവസേന ‘‘ദായകമേവാ’’തി വുത്തം, യഥാ ചാഹ ‘‘കോ നാമ സോ യക്ഖോ, യം അന്നം നാഭിനന്ദതീ’’തി? തത്ഥ യക്ഖോതി സത്തോ. സാമഞ്ഞജോതനാ ച നാമ യസ്മാ പുഥുഅത്ഥവിസയാ, തസ്മാ ‘‘യേ നം ദദന്തി സദ്ധായ, വിപ്പസന്നേന ചേതസാ. തമേവ അന്നം ഭജതീ’’തി വുത്തം. തത്ഥ മ-കാരോ പദസന്ധികരോ, തേ ഏവാതി അത്ഥോ. ദായകം അപരിച്ചജനമേവ അനുഗച്ഛതി ചക്കം വിയ കുബ്ബരം.

അന്നസുത്തവണ്ണനാ നിട്ഠിതാ.