൯. അനിമിത്തപഞ്ഹാസുത്തം

൩൪൦. ‘‘‘അനിമിത്തോ ചേതോസമാധി, അനിമിത്തോ ചേതോസമാധീ’തി വുച്ചതി. കതമോ നു ഖോ അനിമിത്തോ ചേതോസമാധീതി? തസ്സ മയ്ഹം, ആവുസോ, ഏതദഹോസി – ‘ഇധ ഭിക്ഖു സബ്ബനിമിത്താനം അമനസികാരാ അനിമിത്തം ചേതോസമാധിം ഉപസമ്പജ്ജ വിഹരതി. അയം വുച്ചതി അനിമിത്തോ ചേതോസമാധീ’തി. സോ ഖ്വാഹം, ആവുസോ, സബ്ബനിമിത്താനം അമനസികാരാ അനിമിത്തം ചേതോസമാധിം ഉപസമ്പജ്ജ വിഹരാമി. തസ്സ മയ്ഹം, ആവുസോ, ഇമിനാ വിഹാരേന വിഹരതോ നിമിത്താനുസാരി വിഞ്ഞാണം ഹോതി.

‘‘അഥ ഖോ മം, ആവുസോ, ഭഗവാ ഇദ്ധിയാ ഉപസങ്കമിത്വാ ഏതദവോച – ‘മോഗ്ഗല്ലാന, മോഗ്ഗല്ലാന! മാ, ബ്രാഹ്മണ, അനിമിത്തം ചേതോസമാധിം പമാദോ, അനിമിത്തേ ചേതോസമാധിസ്മിം ചിത്തം സണ്ഠപേഹി, അനിമിത്തേ ചേതോസമാധിസ്മിം ചിത്തം ഏകോദിം കരോഹി, അനിമിത്തേ ചേതോസമാധിസ്മിം ചിത്തം സമാദഹാ’തി. സോ ഖ്വാഹം, ആവുസോ, അപരേന സമയേന സബ്ബനിമിത്താനം അമനസികാരാ അനിമിത്തം ചേതോസമാധിം ഉപസമ്പജ്ജ വിഹാസിം. യഞ്ഹി തം, ആവുസോ, സമ്മാ വദമാനോ വദേയ്യ – ‘സത്ഥാരാനുഗ്ഗഹിതോ സാവകോ മഹാഭിഞ്ഞതം പത്തോ’തി, മമം തം സമ്മാ വദമാനോ വദേയ്യ – ‘സത്ഥാരാനുഗ്ഗഹിതോ സാവകോ മഹാഭിഞ്ഞതം പത്തോ’’’തി. നവമം.