൩. ഉപോസഥസുത്തം

൩൪൪. ഏകം സമയം ഭഗവാ സാവത്ഥിയം വിഹരതി ജേതവനേ അനാഥപിണ്ഡികസ്സ ആരാമേ. അഥ ഖോ അഞ്ഞതരോ ഭിക്ഖു യേന ഭഗവാ തേനുപസങ്കമി; ഉപസങ്കമിത്വാ ഭഗവന്തം അഭിവാദേത്വാ ഏകമന്തം നിസീദി. ഏകമന്തം നിസിന്നോ ഖോ സോ ഭിക്ഖു ഭഗവന്തം ഏതദവോച – ‘‘കോ നു ഖോ, ഭന്തേ, ഹേതു, കോ പച്ചയോ, യേന മിധേകച്ചേ അണ്ഡജാ നാഗാ ഉപോസഥം ഉപവസന്തി വോസ്സട്ഠകായാ ച ഭവന്തീ’’തി?

‘‘ഇധ, ഭിക്ഖു, ഏകച്ചാനം അണ്ഡജാനം നാഗാനം ഏവം ഹോതി – ‘മയം ഖോ പുബ്ബേ കായേന ദ്വയകാരിനോ അഹുമ്ഹ, വാചായ ദ്വയകാരിനോ, മനസാ ദ്വയകാരിനോ. തേ മയം കായേന ദ്വയകാരിനോ, വാചായ ദ്വയകാരിനോ, മനസാ ദ്വയകാരിനോ, കായസ്സ ഭേദാ പരം മരണാ അണ്ഡജാനം നാഗാനം സഹബ്യതം ഉപപന്നാ. സചജ്ജ മയം കായേന സുചരിതം ചരേയ്യാമ, വാചായ സുചരിതം ചരേയ്യാമ, മനസാ സുചരിതം ചരേയ്യാമ, ഏവം മയം കായസ്സ ഭേദാ പരം മരണാ സുഗതിം സഗ്ഗം ലോകം ഉപപജ്ജേയ്യാമ. ഹന്ദ, മയം ഏതരഹി കായേന സുചരിതം ചരാമ, വാചായ സുചരിതം ചരാമ, മനസാ സുചരിതം ചരാമാ’തി. അയം ഖോ, ഭിക്ഖു, ഹേതു, അയം പച്ചയോ, യേന മിധേകച്ചേ അണ്ഡജാ നാഗാ ഉപോസഥം ഉപവസന്തി വോസ്സട്ഠകായാ ച ഭവന്തീ’’തി. തതിയം.