൧൦. ദുതിയദബ്ബസുത്തം

൮൦. ഏവം മേ സുതം – ഏകം സമയം ഭഗവാ സാവത്ഥിയം വിഹരതി ജേതവനേ അനാഥപിണ്ഡികസ്സ ആരാമേ. തത്ര ഖോ ഭഗവാ ഭിക്ഖൂ ആമന്തേസി – ‘‘ഭിക്ഖവോ’’തി. ‘‘ഭദന്തേ’’തി തേ ഭിക്ഖൂ ഭഗവതോ പച്ചസ്സോസും. ഭഗവാ ഏതദവോച –

‘‘ദബ്ബസ്സ, ഭിക്ഖവേ, മല്ലപുത്തസ്സ വേഹാസം അബ്ഭുഗ്ഗന്ത്വാ ആകാസേ അന്തലിക്ഖേ പല്ലങ്കേന നിസീദിത്വാ തേജോധാതും സമാപജ്ജിത്വാ വുട്ഠഹിത്വാ പരിനിബ്ബുതസ്സ സരീരസ്സ ഝായമാനസ്സ ഡയ്ഹമാനസ്സ നേവ ഛാരികാ പഞ്ഞായിത്ഥ ന മസി. സേയ്യഥാപി നാമ സപ്പിസ്സ വാ തേലസ്സ വാ ഝായമാനസ്സ ഡയ്ഹമാനസ്സ നേവ ഛാരികാ പഞ്ഞായതി ന മസി; ഏവമേവ ഖോ, ഭിക്ഖവേ, ദബ്ബസ്സ മല്ലപുത്തസ്സ വേഹാസം അബ്ഭുഗ്ഗന്ത്വാ ആകാസേ അന്തലിക്ഖേ പല്ലങ്കേന നിസീദിത്വാ തേജോധാതും സമാപജ്ജിത്വാ വുട്ഠഹിത്വാ പരിനിബ്ബുതസ്സ സരീരസ്സ ഝായമാനസ്സ ഡയ്ഹമാനസ്സ നേവ ഛാരികാ പഞ്ഞായിത്ഥ ന മസീ’’തി.

അഥ ഖോ ഭഗവാ ഏതമത്ഥം വിദിത്വാ തായം വേലായം ഇമം ഉദാനം ഉദാനേസി –

‘‘അയോഘനഹതസ്സേവ, ജലതോ ജാതവേദസോ [ജാതവേദസ്സ (സ്യാ.)];

അനുപുബ്ബൂപസന്തസ്സ, യഥാ ന ഞായതേ ഗതി.

ഏവം സമ്മാവിമുത്താനം, കാമബന്ധോഘതാരിനം;

പഞ്ഞാപേതും ഗതി നത്ഥി, പത്താനം അചലം സുഖ’’ന്തി. ദസമം;

പാടലിഗാമിയവഗ്ഗോ [പാടലിഗാമവഗ്ഗോ (ക.)] അട്ഠമോ.