൧. പഠമനിബ്ബാനപടിസംയുത്തസുത്തം

൭൧. ഏവം മേ സുതം – ഏകം സമയം ഭഗവാ സാവത്ഥിയം വിഹരതി ജേതവനേ അനാഥപിണ്ഡികസ്സ ആരാമേ. തേന ഖോ പന സമയേന ഭഗവാ ഭിക്ഖൂ നിബ്ബാനപടിസംയുത്തായ ധമ്മിയാ കഥായ സന്ദസ്സേതി സമാദപേതി സമുത്തേജേതി സമ്പഹംസേതി. തേധ ഭിക്ഖൂ [തേ ച ഭിക്ഖൂ (സീ. സ്യാ. പീ. തദട്ഠകഥാപി ഓലോകേതബ്ബാ] അട്ഠിം കത്വാ [അട്ഠീകത്വാ (സീ. സ്യാ.), അട്ഠികത്വാ (പീ.)] മനസി കത്വാ സബ്ബം ചേതസോ [സബ്ബം ചേതസാ (ഇതിപി അഞ്ഞസുത്തേസു)] സമന്നാഹരിത്വാ ഓഹിതസോതാ ധമ്മം സുണന്തി.

അഥ ഖോ ഭഗവാ ഏതമത്ഥം വിദിത്വാ തായം വേലായം ഇമം ഉദാനം ഉദാനേസി –

‘‘അത്ഥി, ഭിക്ഖവേ, തദായതനം, യത്ഥ നേവ പഥവീ, ന ആപോ, ന തേജോ, ന വായോ, ന ആകാസാനഞ്ചായതനം, ന വിഞ്ഞാണഞ്ചായതനം, ന ആകിഞ്ചഞ്ഞായതനം, ന നേവസഞ്ഞാനാസഞ്ഞായതനം, നായം ലോകോ, ന പരലോകോ, ന ഉഭോ ചന്ദിമസൂരിയാ. തത്രാപാഹം, ഭിക്ഖവേ, നേവ ആഗതിം വദാമി, ന ഗതിം, ന ഠിതിം, ന ചുതിം, ന ഉപപത്തിം; അപ്പതിട്ഠം, അപ്പവത്തം, അനാരമ്മണമേവേതം. ഏസേവന്തോ ദുക്ഖസ്സാ’’തി. പഠമം.