൧൬. പിങ്ഗിയമാണവപുച്ഛാ

൧൪൫. ‘‘ജിണ്ണോഹമസ്മി അബലോ വീതവണ്ണോ, [ഇച്ചായസ്മാ പിങ്ഗിയോ]

നേത്താ ന സുദ്ധാ സവനം ന ഫാസു;

മാഹം നസ്സം മോമുഹോ അന്തരാവ, ആചിക്ഖ ധമ്മം യമഹം വിജഞ്ഞം;

ജാതിജരായ ഇധ വിപ്പഹാനം’’.

൧൪൬. ‘‘ദിസ്വാന രൂപേസു വിഹഞ്ഞമാനേ, [പിങ്ഗിയാതി ഭഗവാ]

രുപ്പന്തി രൂപേസു ജനാ പമത്താ;

തസ്മാ തുവം പിങ്ഗിയ അപ്പമത്തോ, ജഹസ്സു രൂപം അപുനബ്ഭവായ’’.

൧൪൭. ‘‘ദിസാ ചതസ്സോ വിദിസാ ചതസ്സോ, ഉദ്ധം അധോ ദസ ദിസാ ഇമായോ;

ന തുയ്ഹം അദിട്ഠം അസുതം അമുതം [അസുതം അമുതം വാ (സീ.), അസുതാമുതം വാ (സ്യാ.), അസുതം’മുതം വാ (പീ.)], അഥോ അവിഞ്ഞാതം കിഞ്ചനമത്ഥി [കഞ്ചി മത്ഥി (സ്യാ.), കിഞ്ചി നത്ഥി (പീ.), കിഞ്ചിനമത്ഥി (ക.)] ലോകേ;

ആചിക്ഖ ധമ്മം യമഹം വിജഞ്ഞം, ജാതിജരായ ഇധ വിപ്പഹാനം’’.

൧൪൮. ‘‘തണ്ഹാധിപന്നേ മനുജേ പേക്ഖമാനോ, [പിങ്ഗിയാതി ഭഗവാ]

സന്താപജാതേ ജരസാ പരേതേ;

തസ്മാ തുവം പിങ്ഗിയ അപ്പമത്തോ, ജഹസ്സു തണ്ഹം അപുനബ്ഭവായാ’’തി.

പിങ്ഗിയമാണവപുച്ഛാ സോളസമാ.