൩. ആസവക്ഖയസുത്തം

൧൦൨. വുത്തഞ്ഹേതം ഭഗവതാ, വുത്തമരഹതാതി മേ സുതം –

‘‘ജാനതോഹം, ഭിക്ഖവേ, പസ്സതോ ആസവാനം ഖയം വദാമി, നോ അജാനതോ നോ അപസ്സതോ. കിഞ്ച, ഭിക്ഖവേ, ജാനതോ, കിം പസ്സതോ ആസവാനം ഖയോ ഹോതി? ഇദം ദുക്ഖന്തി, ഭിക്ഖവേ, ജാനതോ പസ്സതോ ആസവാനം ഖയോ ഹോതി. അയം ദുക്ഖസമുദയോതി, ഭിക്ഖവേ, ജാനതോ പസ്സതോ ആസവാനം ഖയോ ഹോതി. അയം ദുക്ഖനിരോധോതി, ഭിക്ഖവേ, ജാനതോ പസ്സതോ ആസവാനം ഖയോ ഹോതി. അയം ദുക്ഖനിരോധഗാമിനീ പടിപദാതി, ഭിക്ഖവേ, ജാനതോ പസ്സതോ ആസവാനം ഖയോ ഹോതി. ഏവം ഖോ, ഭിക്ഖവേ, ജാനതോ ഏവം പസ്സതോ ആസവാനം ഖയോ ഹോതീ’’തി. ഏതമത്ഥം ഭഗവാ അവോച. തത്ഥേതം ഇതി വുച്ചതി –

‘‘സേഖസ്സ സിക്ഖമാനസ്സ, ഉജുമഗ്ഗാനുസാരിനോ;

ഖയസ്മിം പഠമം ഞാണം, തതോ അഞ്ഞാ അനന്തരാ.

‘‘തതോ അഞ്ഞാ വിമുത്തസ്സ, വിമുത്തിഞാണമുത്തമം;

ഉപ്പജ്ജതി ഖയേ ഞാണം, ഖീണാ സംയോജനാ ഇതി.

‘‘ന ത്വേവിദം കുസീതേന, ബാലേനമവിജാനതാ;

നിബ്ബാനം അധിഗന്തബ്ബം, സബ്ബഗന്ഥപ്പമോചന’’ന്തി.

അയമ്പി അത്ഥോ വുത്തോ ഭഗവതാ, ഇതി മേ സുതന്തി. തതിയം.