൮. സങ്ഘഭേദസുത്തം

൧൮. വുത്തഞ്ഹേതം ഭഗവതാ, വുത്തമരഹതാതി മേ സുതം –

‘‘ഏകധമ്മോ, ഭിക്ഖവേ, ലോകേ ഉപ്പജ്ജമാനോ ഉപ്പജ്ജതി ബഹുജനാഹിതായ ബഹുജനാസുഖായ ബഹുനോ ജനസ്സ അനത്ഥായ അഹിതായ ദുക്ഖായ ദേവമനുസ്സാനം. കതമോ ഏകധമ്മോ? സങ്ഘഭേദോ. സങ്ഘേ ഖോ പന, ഭിക്ഖവേ, ഭിന്നേ അഞ്ഞമഞ്ഞം ഭണ്ഡനാനി ചേവ ഹോന്തി, അഞ്ഞമഞ്ഞം പരിഭാസാ ച ഹോന്തി, അഞ്ഞമഞ്ഞം പരിക്ഖേപാ ച ഹോന്തി, അഞ്ഞമഞ്ഞം പരിച്ചജനാ ച ഹോന്തി. തത്ഥ അപ്പസന്നാ ചേവ നപ്പസീദന്തി, പസന്നാനഞ്ച ഏകച്ചാനം അഞ്ഞഥത്തം ഹോതീ’’തി. ഏതമത്ഥം ഭഗവാ അവോച. തത്ഥേതം ഇതി വുച്ചതി –

‘‘ആപായികോ നേരയികോ, കപ്പട്ഠോ സങ്ഘഭേദകോ;

വഗ്ഗാരാമോ അധമ്മട്ഠോ, യോഗക്ഖേമാ പധംസതി [യോഗക്ഖേമതോ ധംസതി (സ്യാ. പീ.), യോഗക്ഖേമാ വിമംസതി (സീ. ക.)];

സങ്ഘം സമഗ്ഗം ഭേത്വാന [ഭിത്വാന (സീ. ക.), ഭിന്ദിത്വാ (ചൂളവ. ൩൫൪; അ. നി. ൧൦.൩൯)], കപ്പം നിരയമ്ഹി പച്ചതീ’’തി.

അയമ്പി അത്ഥോ വുത്തോ ഭഗവതാ, ഇതി മേ സുതന്തി. അട്ഠമം.