൬. ദുതിയപവാരണസിക്ഖാപദവണ്ണനാ

൨൪൨. ഛട്ഠസിക്ഖാപദേ – അനാചാരം ആചരതീതി പണ്ണത്തിവീതിക്കമം കരോതി. ഉപനന്ധീതി ഉപനാഹം ജനേന്തോ തസ്മിം പുഗ്ഗലേ അത്തനോ കോധം ബന്ധി; പുനപ്പുനം ആഘാതം ജനേസീതി അത്ഥോ. ഉപനദ്ധോ ഭിക്ഖൂതി സോ ജനിതഉപനാഹോ ഭിക്ഖു.

൨൪൩. അഭിഹട്ഠും പവാരേയ്യാതി അഭിഹരിത്വാ ‘‘ഹന്ദ ഭിക്ഖു ഖാദ വാ ഭുഞ്ജ വാ’’തി ഏവം പവാരേയ്യ. പദഭാജനേ പന ‘‘ഹന്ദ ഭിക്ഖൂ’’തിആദിം അനുദ്ധരിത്വാ സാധാരണമേവ അഭിഹട്ഠും പവാരണായ അത്ഥം ദസ്സേതും ‘‘യാവതകം ഇച്ഛസി താവതകം ഗണ്ഹാഹീ’’തി വുത്തം. ജാനന്തി പവാരിതഭാവം ജാനന്തോ. തം പനസ്സ ജാനനം യസ്മാ തീഹാകാരേഹി ഹോതി, തസ്മാ ‘‘ജാനാതി നാമ സാമം വാ ജാനാതീ’’തിആദിനാ നയേന പദഭാജനം വുത്തം. ആസാദനാപേക്ഖോതി ആസാദനം ചോദനം മങ്കുകരണഭാവം അപേക്ഖമാനോ.

പടിഗ്ഗണ്ഹാതി ആപത്തി ദുക്കടസ്സാതി യസ്സ അഭിഹടം തസ്മിം പടിഗ്ഗണ്ഹന്തേ അഭിഹാരകസ്സ ഭിക്ഖുനോ ദുക്കടം. ഇതരസ്സ പന സബ്ബോ ആപത്തിഭേദോ പഠമസിക്ഖാപദേ വുത്തോ, ഇമസ്മിം പന സിക്ഖാപദേ സബ്ബാ ആപത്തിയോ അഭിഹാരകസ്സേവ വേദിതബ്ബാ. സേസം പഠമസിക്ഖാപദേ വുത്തനയത്താ പാകടമേവ.

തിസമുട്ഠാനം – കായചിത്തതോ വാചാചിത്തതോ കായവാചാചിത്തതോ ച സമുട്ഠാതി, കിരിയം, സഞ്ഞാവിമോക്ഖം, സചിത്തകം, ലോകവജ്ജം, കായകമ്മം, വചീകമ്മം, അകുസലചിത്തം, ദുക്ഖവേദനന്തി.

ദുതിയപവാരണസിക്ഖാപദം ഛട്ഠം.