൮. സൂകരഖതസുത്തവണ്ണനാ

൫൨൮. അട്ഠമേ സൂകരഖതായന്തി സൂകരഖതലേണേ. കസ്സപബുദ്ധകാലേ കിര തം ലേണം ഏകസ്മിം ബുദ്ധന്തരേ പഥവിയാ വഡ്ഢമാനായ അന്തോഭൂമിഗതം ജാതം. അഥേകദിവസം ഏകോ സൂകരോ തസ്സ ഛദനപരിയന്തസമീപേ പംസും ഖണി. ദേവേ വുട്ഠേ പംസു ധോതാ, ഛദനപരിയന്തോ പാകടോ അഹോസി. ഏകോ വനചരകോ ദിസ്വാ ‘‘പുബ്ബേ സീലവന്തേഹി പരിഭുത്തട്ഠാനേന ഭവിതബ്ബം, പടിജഗ്ഗിസ്സാമി ന’’ന്തി സമന്തതോ പംസും അപനേത്വാ ലേണം സോധേത്വാ കുടിപരിക്ഖേപം കത്വാ ദ്വാരവാതപാനം യോജേത്വാ സുപരിനിട്ഠിതസുധാകമ്മചിത്തകമ്മം രജതപട്ടസദിസായ വാലികായ സന്ഥരിതം പരിവേണം കത്വാ മഞ്ചപീഠം പഞ്ഞാപേത്വാ ഭഗവതോ വസനത്ഥായ അദാസി, ലേണം ഗമ്ഭീരം അഹോസി ഓതരിത്വാ ആരുഹിതബ്ബം. തം സന്ധായേതം വുത്തം. പരമനിപച്ചകാരന്തി ഭാവനപുംസകം, പരമനിപച്ചകാരീ ഹുത്വാ പവത്തമാനോ പവത്തതീതി വുത്തം ഹോതി. അനുത്തരം യോഗക്ഖേമന്തി അരഹത്തം. സപ്പതിസ്സോതി സജേട്ഠകോ. സേസം സബ്ബത്ഥ ഉത്താനത്ഥമേവാതി.

സൂകരഖതവഗ്ഗോ ഛട്ഠോ.