൧൦. ആനന്ദസുത്തവണ്ണനാ

൧൫൯. ദസമേ ഉപസങ്കമീതി അഞ്ഞേ ഭിക്ഖൂ പഞ്ചക്ഖന്ധകമ്മട്ഠാനം കഥാപേത്വാ യുഞ്ജിത്വാ ഘടേത്വാ അരഹത്തം പത്വാ സത്ഥു സന്തികേ അഞ്ഞം ബ്യാകരോന്തേ ദിസ്വാ ‘‘അഹമ്പി പഞ്ചക്ഖന്ധകമ്മട്ഠാനം കഥാപേത്വാ യുഞ്ജന്തോ ഘടേന്തോ, അരഹത്തം പത്വാ അഞ്ഞം ബ്യാകരിസ്സാമീ’’തി ചിന്തേത്വാ ഉപസങ്കമി. സത്ഥാ പന അത്തനോ ധരമാനകാലേ ഥേരസ്സ ഉപരിമഗ്ഗത്തയവജ്ഝാനം കിലേസാനം പഹാനം അപസ്സന്തോപി ‘‘ഇമസ്സ ചിത്തം ഗണ്ഹിസ്സാമീ’’തി കഥേസി. തസ്സാപി ഏകം ദ്വേ വാരേ മനസി കത്വാവ ബുദ്ധുപട്ഠാനവേലാ ജാതാതി ഗന്തബ്ബം ഹോതി. ഇതിസ്സ ചിത്തം സമ്പഹംസമാനോ വിമുത്തിപരിപാചനീയധമ്മോവ സോ കമ്മട്ഠാനാനുയോഗോ ജാതോതി. ദസമം.

ദിട്ഠിവഗ്ഗോ പന്നരസമോ.

ഉപരിപണ്ണാസകോ സമത്തോ.

ഖന്ധസംയുത്തവണ്ണനാ നിട്ഠിതാ.