൮. കുലഘരണീസുത്തവണ്ണനാ

൨൨൮. അട്ഠമേ അജ്ഝോഗാള്ഹപ്പത്തോതി ഓഗാഹപ്പത്തോ. സോ കിര സത്ഥു സന്തികേ കമ്മട്ഠാനം ഗഹേത്വാ തം വനസണ്ഡം പവിസിത്വാ ദുതിയദിവസേ ഗാമം പിണ്ഡായ പാവിസി പാസാദികേഹി അഭിക്കന്താദീഹി. അഞ്ഞതരം കുലം തസ്സ ഇരിയാപഥേ പസീദിത്വാ പഞ്ചപതിട്ഠിതേന വന്ദിത്വാ പിണ്ഡപാതം അദാസി. ഭത്താനുമോദനം പുന സുത്വാ അതിരേകതരം പസീദിത്വാ, ‘‘ഭന്തേ, നിച്ചകാലം ഇധേവ ഭിക്ഖം ഗണ്ഹഥാ’’തി നിമന്തേസി. ഥേരോ അധിവാസേത്വാ തേസം ആഹാരം പരിഭുഞ്ജമാനോ വീരിയം പഗ്ഗയ്ഹ ഘടേന്തോ അരഹത്തം പത്വാ ചിന്തേസി – ‘‘ബഹൂപകാരം മേ ഏതം കുലം, അഞ്ഞത്ഥ ഗന്ത്വാ കിം കരിസ്സാമീ’’തി? ഫലസമാപത്തിസുഖം അനുഭവന്തോ തത്ഥേവ വസി. അജ്ഝഭാസീതി സാ കിര ഥേരസ്സ ഖീണാസവഭാവം അജാനന്തീ ചിന്തേസി – ‘‘അയം ഥേരോ നേവ അഞ്ഞം ഗാമം ഗച്ഛതി, ന അഞ്ഞം ഘരം, ന രുക്ഖമൂലആസനസാലാദീസു നിസീദതി, നിച്ചകാലം ഘരം പവിസിത്വാവ നിസീദതി, ഉഭോപേതേ ഓഗാധപ്പത്താ പടിഗാധപ്പത്താ, കദാചി ഏസ ഇമം കുലം ദൂസേയ്യ, ചോദേസ്സാമി ന’’ന്തി. തസ്മാ അഭാസി.

സണ്ഠാനേതി നഗരദ്വാരസ്സ ആസന്നേ മനുസ്സാനം ഭണ്ഡകം ഓതാരേത്വാ വിസ്സമനട്ഠാനേ. സങ്ഗമ്മാതി സമാഗന്ത്വാ. മന്തേന്തീതി കഥേന്തി. മഞ്ച തഞ്ചാതി മഞ്ച കഥേന്തി തഞ്ച കഥേന്തി. കിമന്തരന്തി കിം കാരണം? ബഹൂ ഹി സദ്ദാ പച്ചൂഹാതി ബഹുകാ ഏതേ ലോകസ്മിം പടിലോമസദ്ദാ. ന തേനാതി തേന കാരണേന, തേന വാ തപസ്സിനാ ന മങ്കു ഹോതബ്ബം. ന ഹി തേനാതി ന ഹി തേന പരേഹി വുത്തവചനേന സത്തോ കിലിസ്സതി, അത്തനാ കതേന പന പാപകമ്മേനേവ കിലിസ്സതീതി ദസ്സേതി. വാതമിഗോ യഥാതി യഥാ വനേ വാതമിഗോ വാതേരിതാനം പണ്ണാദീനം സദ്ദേന പരിതസ്സതി, ഏവം യോ സദ്ദപരിത്താസീ ഹോതീതി അത്ഥോ. നാസ്സ സമ്പജ്ജതേ വതന്തി തസ്സ ലഹുചിത്തസ്സ വതം ന സമ്പജ്ജതി. ഥേരോ പന ഖീണാസവത്താ സമ്പന്നവതോതി വേദിതബ്ബോ. അട്ഠമം.