൮. ഹേമകസുത്തവണ്ണനാ

൧൦൯൧-൪. യേ മേ പുബ്ബേതി ഹേമകസുത്തം. തത്ഥ യേ മേ പുബ്ബേ വിയാകംസൂതി യേ ബാവരിആദയോ പുബ്ബേ മയ്ഹം സകം ലദ്ധിം വിയാകംസു. ഹുരം ഗോതമസാസനാതി ഗോതമസാസനാ പുബ്ബതരം. സബ്ബം തം തക്കവഡ്ഢനന്തി സബ്ബം തം കാമവിതക്കാദിവഡ്ഢനം. തണ്ഹാനിഗ്ഘാതനന്തി തണ്ഹാവിനാസനം. അഥസ്സ ഭഗവാ തം ധമ്മം ആചിക്ഖന്തോ ‘‘ഇധാ’’തി ഗാഥാദ്വയമാഹ. തത്ഥ ഏതദഞ്ഞായ യേ സതാതി ഏതം നിബ്ബാനപദമച്ചുതം ‘‘സബ്ബേ സങ്ഖാരാ അനിച്ചാ’’തിആദിനാ നയേന വിപസ്സന്താ അനുപുബ്ബേന ജാനിത്വാ യേ കായാനുപസ്സനാസതിആദീഹി സതാ. ദിട്ഠധമ്മാഭിനിബ്ബുതാതി വിദിതധമ്മത്താ, ദിട്ഠധമ്മത്താ, രാഗാദിനിബ്ബാനേന ച അഭിനിബ്ബുതാ. സേസം സബ്ബത്ഥ പാകടമേവ.

ഏവം ഭഗവാ ഇമമ്പി സുത്തം അരഹത്തനികൂടേനേവ ദേസേസി. ദേസനാപരിയോസാനേ ച പുബ്ബസദിസോ ഏവ ധമ്മാഭിസമയോ അഹോസീതി.

പരമത്ഥജോതികായ ഖുദ്ദക-അട്ഠകഥായ

സുത്തനിപാത-അട്ഠകഥായ ഹേമകസുത്തവണ്ണനാ നിട്ഠിതാ.