൭. നന്ദസുത്തവണ്ണനാ

൧൦൮൪-൫. സന്തി ലോകേതി നന്ദസുത്തം. തത്ഥ പഠമഗാഥായ അത്ഥോ – ലോകേ ഖത്തിയാദയോ ജനാ ആജീവകനിഗണ്ഠാദികേ സന്ധായ ‘‘സന്തി മുനയോ’’തി വദന്തി, തയിദം കഥംസൂതി കിം നു ഖോ തേ സമാപത്തിഞാണാദിനാ ഞാണേന ഉപ്പന്നത്താ ഞാണൂപപന്നം നോ മുനിം വദന്തി, ഏവംവിധം നു വദന്തി, ഉദാഹു വേ നാനപ്പകാരകേന ലൂഖജീവിതസങ്ഖാതേന ജീവിതേനൂപപന്നന്തി അഥസ്സ ഭഗവാ തദുഭയം പടിക്ഖിപിത്വാ മുനിം ദസ്സേന്തോ ‘‘ന ദിട്ഠിയാ’’തി ഗാഥമാഹ.

൧൦൮൬-൭. ഇദാനി ‘‘ദിട്ഠാദീഹി സുദ്ധീ’’തി വദന്താനം വാദേ കങ്ഖാപഹാനത്ഥം ‘‘യേ കേചിമേ’’തി പുച്ഛതി. തത്ഥ അനേകരൂപേനാതി കോതൂഹലമങ്ഗലാദിനാ. തത്ഥ യതാ ചരന്താതി തത്ഥ സകായ ദിട്ഠിയാ ഗുത്താ വിഹരന്താ. അഥസ്സ തഥാ സുദ്ധിഅഭാവം ദീപേന്തോ ഭഗവാ ദുതിയം ഗാഥമാഹ.

൧൦൮൮-൯൦. ഏവം ‘‘നാതരിംസൂ’’തി സുത്വാ ഇദാനി യോ അതരി, തം സോതുകാമോ ‘‘യേ കേചിമേ’’തി പുച്ഛതി. അഥസ്സ ഭഗവാ ഓഘതിണ്ണമുഖേന ജാതിജരാതിണ്ണേ ദസ്സേന്തോ തതിയം ഗാഥമാഹ. തത്ഥ നിവുതാതി ഓവുടാ പരിയോനദ്ധാ. യേസീധാതി യേസു ഇധ. ഏത്ഥ ച സു-ഇതി നിപാതമത്തം. തണ്ഹം പരിഞ്ഞായാതി തീഹി പരിഞ്ഞാഹി തണ്ഹം പരിജാനിത്വാ. സേസം സബ്ബത്ഥ പുബ്ബേ വുത്തനയത്താ പാകടമേവ.

ഏവം ഭഗവാ അരഹത്തനികൂടേനേവ ദേസനം നിട്ഠാപേസി, ദേസനാപരിയോസാനേ പന നന്ദോ ഭഗവതോ ഭാസിതം അഭിനന്ദമാനോ ‘‘ഏതാഭിനന്ദാമീ’’തി ഗാഥമാഹ. ഇധാപി ച പുബ്ബേ വുത്തസദിസോ ഏവ ധമ്മാഭിസമയോ അഹോസീതി.

പരമത്ഥജോതികായ ഖുദ്ദക-അട്ഠകഥായ

സുത്തനിപാത-അട്ഠകഥായ നന്ദസുത്തവണ്ണനാ നിട്ഠിതാ.