൮. ആയാഗദായകത്ഥേരഅപദാനവണ്ണനാ

നിബ്ബുതേ ലോകനാഥമ്ഹീതിആദികം ആയസ്മതോ ആയാഗദായകത്ഥേരസ്സ അപദാനം. അയമ്പി പുരിമബുദ്ധേസു കതാധികാരോ തത്ഥ തത്ഥ ഭവേ വിവട്ടൂപനിസ്സയാനി പുഞ്ഞാനി ഉപചിനന്തോ സിഖിസ്സ ഭഗവതോ പരിനിബ്ബുതകാലേ ഏകസ്മിം കുലഗേഹേ നിബ്ബത്തോ സാസനേ പസന്നോ വഡ്ഢകീനം മൂലം ദത്വാ അതിമനോഹരം ദീഘം ഭോജനസാലം കാരാപേത്വാ ഭിക്ഖുസങ്ഘം നിമന്തേത്വാ പണീതേനാഹാരേന ഭോജേത്വാ മഹാദാനം ദത്വാ ചിത്തം പസാദേസി. സോ യാവതായുകം പുഞ്ഞാനി കത്വാ ദേവമനുസ്സേസുയേവ സംസരന്തോ ഉഭയസമ്പത്തിം അനുഭവിത്വാ ഇമസ്മിം ബുദ്ധുപ്പാദേ കുലഗേഹേ നിബ്ബത്തോ പടിലദ്ധസദ്ധോ പബ്ബജിത്വാ ഘടേന്തോ വായമന്തോ വിപസ്സനം വഡ്ഢേത്വാ ന ചിരസ്സേവ അരഹത്തം പാപുണി. പുബ്ബേ കതപുഞ്ഞവസേന ആയാഗത്ഥേരോതി പാകടോ.

൯൪. ഏവം സോ കതപുഞ്ഞസമ്ഭാരവസേന അരഹത്തം പത്വാ അത്തനാ പുബ്ബേ കതകുസലകമ്മം സരിത്വാ സോമനസ്സജാതോ പുബ്ബചരിതാപദാനം പകാസേന്തോ നിബ്ബുതേ ലോകനാഥമ്ഹീതിആദിമാഹ. തത്ഥ നിബ്ബുതേതി വദതം ‘‘മയം ബുദ്ധാ’’തി വദന്താനം അന്തരേ വരേ ഉത്തമേ സിഖിമ്ഹി ഭഗവതി പരിനിബ്ബുതേതി അത്ഥോ. ഹട്ഠോ ഹട്ഠേന ചിത്തേനാതി സദ്ധതായ ഹട്ഠപഹട്ഠോ സോമനസ്സയുത്തചിത്തതായ പഹട്ഠേന ചിത്തേന ഉത്തമം ഥൂപം സേട്ഠം ചേതിയം അവന്ദിം പണാമയിന്തി അത്ഥോ.

൯൫. വഡ്ഢകീഹി കഥാപേത്വാതി ‘‘ഭോജനസാലായ പമാണം കിത്തക’’ന്തി പമാണം കഥാപേത്വാതി അത്ഥോ. മൂലം ദത്വാനഹം തദാതി തദാ തസ്മിം കാലേ അഹം കമ്മകരണത്ഥായ തേസം വഡ്ഢകീനം മൂലം ദത്വാ ആയാഗം ആയതം ദീഘം ഭോജനസാലം അഹം സന്തുട്ഠോ സോമനസ്സചിത്തേന കാരപേസഹം കാരാപേസിം അഹന്തി അത്ഥോ. സേസം സുവിഞ്ഞേയ്യമേവാതി.

൯൭. ആയാഗസ്സ ഇദം ഫലന്തി ഭോജനസാലദാനസ്സ ഇദം വിപാകന്തി അത്ഥോ.

ആയാഗദായകത്ഥേരഅപദാനവണ്ണനാ സമത്താ.