൭. സോഭനസുത്തം

൭. ‘‘ചത്താരോമേ, ഭിക്ഖവേ, വിയത്താ വിനീതാ വിസാരദാ ബഹുസ്സുതാ ധമ്മധരാ ധമ്മാനുധമ്മപ്പടിപന്നാ സങ്ഘം സോഭേന്തി. കതമേ ചത്താരോ? ഭിക്ഖു, ഭിക്ഖവേ, വിയത്തോ വിനീതോ വിസാരദോ ബഹുസ്സുതോ ധമ്മധരോ ധമ്മാനുധമ്മപ്പടിപന്നോ സങ്ഘം സോഭേതി. ഭിക്ഖുനീ, ഭിക്ഖവേ, വിയത്താ വിനീതാ വിസാരദാ ബഹുസ്സുതാ ധമ്മധരാ ധമ്മാനുധമ്മപ്പടിപന്നാ സങ്ഘം സോഭേതി. ഉപാസകോ, ഭിക്ഖവേ, വിയത്തോ വിനീതോ വിസാരദോ ബഹുസ്സുതോ ധമ്മധരോ ധമ്മാനുധമ്മപ്പടിപന്നോ സങ്ഘം സോഭേതി. ഉപാസികാ, ഭിക്ഖവേ, വിയത്താ വിനീതാ വിസാരദാ ബഹുസ്സുതാ ധമ്മധരാ ധമ്മാനുധമ്മപ്പടിപന്നാ സങ്ഘം സോഭേതി. ഇമേ ഖോ, ഭിക്ഖവേ, ചത്താരോ വിയത്താ വിനീതാ വിസാരദാ ബഹുസ്സുതാ ധമ്മധരാ ധമ്മാനുധമ്മപ്പടിപന്നാ സങ്ഘം സോഭേന്തീ’’തി.

‘‘യോ ഹോതി വിയത്തോ [വ്യത്തോ (സീ. പീ.), ബ്യത്തോ (സ്യാ. കം.)] ച വിസാരദോ ച,

ബഹുസ്സുതോ ധമ്മധരോ ച ഹോതി;

ധമ്മസ്സ ഹോതി അനുധമ്മചാരീ,

സ താദിസോ വുച്ചതി സങ്ഘസോഭനോ [സംഘസോഭണോ (ക.)].

‘‘ഭിക്ഖു ച സീലസമ്പന്നോ, ഭിക്ഖുനീ ച ബഹുസ്സുതാ;

ഉപാസകോ ച യോ സദ്ധോ, യാ ച സദ്ധാ ഉപാസികാ;

ഏതേ ഖോ സങ്ഘം സോഭേന്തി, ഏതേ ഹി സങ്ഘസോഭനാ’’തി. സത്തമം;