೧೦. ಸಂವರಕಥಾವಣ್ಣನಾ

೩೭೯. ಆಟಾನಾಟಿಯಸುತ್ತೇ ‘‘ಸನ್ತಿ, ಭಿಕ್ಖವೇ, ಯಕ್ಖಾ ಯೇಭುಯ್ಯೇನ ಪಾಣಾತಿಪಾತಾ ಅಪ್ಪಟಿವಿರತಾ’’ತಿ (ದೀ. ನಿ. ೩.೨೭೬, ೨೮೬) ಆಗತತ್ತಾ ಚಾತುಮಹಾರಾಜಿಕಾನಂ ಸಂವರಾಸಂವರಸಬ್ಭಾವೋ ಅವಿವಾದಸಿದ್ಧೋ. ಯತ್ಥ ಪನ ವಿವಾದೋ, ತಮೇವ ದಸ್ಸೇನ್ತೇನ ತಾವತಿಂಸಾದಯೋ ಗಹಿತಾತಿ ಇಮಮತ್ಥಂ ದಸ್ಸೇತುಂ ‘‘ಚಾತುಮಹಾರಾಜಿಕಾನ’’ನ್ತಿ ವುತ್ತಂ. ಏವಂ ಸತೀತಿ ಯದಿ ತಾವತಿಂಸೇಸು ಸಂವರಾಸಂವರೋ ನತ್ಥಿ, ಏವಂ ಸನ್ತೇ. ಸುರಾಪಾನನ್ತಿ ಏತ್ಥಾಪಿ ‘‘ಸುಯ್ಯತೀ’’ತಿ ಪದಂ ಆನೇತ್ವಾ ಸಮ್ಬನ್ಧಿತಬ್ಬಂ. ಕಥಂ ಸುಯ್ಯತೀತಿ? ವುತ್ತಞ್ಹೇತಂ ಕುಮ್ಭಜಾತಕೇ –

‘‘ಯಂ ವೇ ಪಿವಿತ್ವಾ ಪುಬ್ಬದೇವಾ ಪಮತ್ತಾ,

ತಿದಿವಾ ಚುತಾ ಸಸ್ಸತಿಯಾ ಸಮಾಯಾ;

ತಂ ತಾದಿಸಂ ಮಜ್ಜಮಿಮಂ ನಿರತ್ಥಂ,

ಜಾನಂ ಮಹಾರಾಜ ಕಥಂ ಪಿವೇಯ್ಯಾ’’ತಿ. (ಜಾ. ೧.೧೬.೫೮);

ತತ್ಥ ಪುಬ್ಬದೇವಾ ನಾಮ ಅಸುರಾ. ತೇ ಹಿ ತಾವತಿಂಸಾನಂ ಉಪ್ಪತ್ತಿತೋ ಪುಬ್ಬದೇವಾತಿ ಪಞ್ಞಾಯಿಂಸು. ಪಮತ್ತಾತಿ ಸುರಾಪಾನೇನ ಪಮಾದಂ ಆಪನ್ನಾ. ತಿದಿವಾತಿ ಮನುಸ್ಸಚಾತುಮಹಾರಾಜಿಕಲೋಕೇ ಉಪಾದಾಯ ತತಿಯಲೋಕಭೂತಾ ದೇವಟ್ಠಾನಾ, ನಾಮಮೇವ ವಾ ಏತಂ ತಸ್ಸ ದೇವಟ್ಠಾನಸ್ಸ. ಸಸ್ಸತಿಯಾತಿ ಕೇವಲಂ ದೀಘಾಯುಕತಂ ಸನ್ಧಾಯ ವದತಿ. ಸಮಾಯಾ ಸಹ ಅತ್ತನೋ ಅಸುರಮಾಯಾಯ, ಅಸುರಮನ್ತೇಹಿ ಸದ್ಧಿಂ ಚುತಾತಿ ಅತ್ಥೋ. ಅಟ್ಠಕಥಾಯಞ್ಚ ವುತ್ತಂ ‘‘ಆಗನ್ತುಕದೇವಪುತ್ತಾ ಆಗತಾತಿ ನೇವಾಸಿಕಾ ಗನ್ಧಪಾನಂ ಸಜ್ಜಯಿಂಸು. ಸಕ್ಕೋ ಸಕಪರಿಸಾಯ ಸಞ್ಞಮದಾಸೀ’’ತಿ. ತೇನಾಹ ‘‘ತೇಸಂ ಸುರಾಪಾನಂ ಅಸಂವರೋ ನ ಹೋತೀತಿ ವತ್ತಬ್ಬಂ ಹೋತೀ’’ತಿ. ಏತ್ಥ ಚ ತಾವತಿಂಸಾನಂ ಪಾತುಭಾವತೋ ಪಟ್ಠಾಯ ಸುರಾಪಾನಮ್ಪಿ ತತ್ಥ ನಾಹೋಸಿ, ಪಗೇವ ಪಾಣಾತಿಪಾತಾದಯೋತಿ ವಿರಮಿತಬ್ಬಾಭಾವತೋ ಏವ ತಾವತಿಂಸತೋ ಪಟ್ಠಾಯ ಉಪರಿ ದೇವಲೋಕೇಸು ಸಮಾದಾನಸಮ್ಪತ್ತವಿರತಿವಸೇನ ಪುರೇತಬ್ಬಾ ಸಂವರಾ ನ ಸನ್ತಿ, ಲೋಕುತ್ತರಾ ಪನ ಸನ್ತಿಯೇವ. ತಥಾ ತೇಹಿ ಪಹಾತಬ್ಬಾ ಅಸಂವರಾ. ನ ಹಿ ಅಪ್ಪಹೀನಾನುಸಯಾನಂ ಮಗ್ಗವಜ್ಝಾ ಕಿಲೇಸಾ ನ ಸನ್ತೀತಿ.

ಸಂವರಕಥಾವಣ್ಣನಾ ನಿಟ್ಠಿತಾ.

ತತಿಯವಗ್ಗವಣ್ಣನಾ ನಿಟ್ಠಿತಾ.