೧. ಸಮಾಧಿವಗ್ಗೋ

೧. ಸಮಾಧಿಸುತ್ತವಣ್ಣನಾ

೧೦೭೧. ಚಿತ್ತೇಕಗ್ಗತಾಯಾತಿ ನಿಸ್ಸಕ್ಕವಚನಂ ‘‘ಪರಿಹಾಯನ್ತೀ’’ತಿ ಪದಂ ಅಪೇಕ್ಖಿತ್ವಾ. ಯಥಾಭೂತಾದಿವಸೇನಾತಿ ಯಥಾಗತಾದಿವಸೇನ. ಯಥಾಭೂತಂ ನಾಮ ಇಮಸ್ಮಿಂ ಸುತ್ತೇ ‘‘ಸಮಾಹಿತೋ, ಭಿಕ್ಖವೇ, ಭಿಕ್ಖು ಯಥಾಭೂತಂ ಪಜಾನಾತೀ’’ತಿಆದಿ. ಆದಿ-ಸದ್ದೇನ ‘‘ತಥಾ ಯಸ್ಮಾ’’ತಿಆದಿಸಙ್ಗಹೋ ದಟ್ಠಬ್ಬೋ. ತಥಾ ಹಿ ಯಥಾಭೂತವಸೇನ ಕಾರಣಚ್ಛೇದೋ ಕತೋ ‘‘ತಥಾ ಯಸ್ಮಾ’’ತಿಆದಿವಚನೇಹಿ. ವಣ್ಣಾತಿ ಅಕ್ಖರಾ, ‘‘ಗುಣಾ’’ತಿ ಕೇಚಿ. ಪದಬ್ಯಞ್ಜನಾನೀತಿ ನಾಮಾದಿಪದಾನಿ ಚೇವ ತಂಸಮುದಾಯಭೂತಬ್ಯಞ್ಜನಾನಿ ಚ.

೩. ಪಠಮಕುಲಪುತ್ತಸುತ್ತಾದಿವಣ್ಣನಾ

೧೦೭೩-೭೫. ಸಾಸನಾವಚರಾ ಅಧಿಪ್ಪೇತಾ ಬಾಹಿರಕಾನಂ ಸಚ್ಚಾಭಿಸಮಯಸ್ಸ ಅಭಾವತೋ. ತಥಾತಿ ಇಮಿನಾ ಚತುತ್ಥಪಞ್ಚಮೇಸು ಅತ್ಥವಿಸೇಸಾಭಾವಂ ದಸ್ಸೇತಿ. ಯದಿ ಏವಂ ಕಸ್ಮಾ ವಿಸುಂ ವಿಸುಂ ದೇಸನಾತಿ ಆಹ ‘‘ತೇನ ತೇನ ಅಭಿಲಾಪೇನಾ’’ತಿಆದಿ.

೧೦. ತಿರಚ್ಛಾನಕಥಾಸುತ್ತವಣ್ಣನಾ

೧೦೮೦. ದುಗ್ಗತಿತೋ ಸಂಸಾರತೋ ಚ ನಿಯ್ಯಾತಿ ಏತೇನಾತಿ ನಿಯ್ಯಾನಂ, ಸಗ್ಗಮಗ್ಗೋ ಮೋಕ್ಖಮಗ್ಗೋ ಚ. ತಸ್ಮಿಂ ನಿಯ್ಯಾನೇ ನಿಯುತ್ತಾ, ತಂ ಏತ್ಥ ಅತ್ಥೀತಿ ನಿಯ್ಯಾನಿಕಾ. ವಚೀದುಚ್ಚರಿತಸಂಕಿಲೇಸತೋ ವಾ ನಿಯ್ಯಾತೀತಿ ಈ-ಕಾರಸ್ಸ ರಸ್ಸತ್ತಂ ಯ-ಕಾರಸ್ಸ ಕ-ಕಾರಂ ಕತ್ವಾ ನಿಯ್ಯಾನಿಕಾ. ಚೇತನಾಯ ಸದ್ಧಿಂ ಸಮ್ಫಪ್ಪಲಾಪಾ ವೇರಮಣಿ. ತಪ್ಪಟಿಪಕ್ಖತೋ ಅನಿಯ್ಯಾನಿಕಾ, ತಸ್ಸ ಭಾವೋ ಅನಿಯ್ಯಾನಿಕತ್ತಂ. ತಿರಚ್ಛಾನಭೂತನ್ತಿ ತಿರೋಕರಣಭೂತಂ. ಕಮ್ಮಟ್ಠಾನಭಾವೇತಿ ಅನಿಚ್ಚತಾಪಟಿಸಂಯುತ್ತಚತುಸಚ್ಚಕಮ್ಮಟ್ಠಾನಭಾವೇ. ಸಾತ್ಥಕನ್ತಿ ದಾನಸೀಲಾದಿನಿಸ್ಸಿತತ್ತಾ ಹಿತಪಟಿಸಂಯುತ್ತಂ.

ವಿಸಿಖಾತಿ ಘರಸನ್ನಿವೇಸೋ. ವಿಸಿಖಾಗಹಣೇನ ಚ ಗಾಮಾದಿಗಹಣೇ ವಿಯ ತನ್ನಿವಾಸಿನೋ ವಿಸೇಸತೋ ಗಹಿತಾ ‘‘ಆಗತೋ ಗಾಮೋ’’ತಿಆದೀಸು ವಿಯ. ತೇನಾಹ ‘‘ಸೂರಾ ಸಮತ್ಥಾ’’ತಿ. ಕುಮ್ಭಟ್ಠಾನಾಪದೇಸೇನ ಕುಮ್ಭದಾಸಿಯೋ ವುತ್ತಾತಿ ಆಹ – ‘‘ಕುಮ್ಭದಾಸಿಕಥಾ’’ತಿ. ಅಯಾಥಾವತೋ ಉಪ್ಪತ್ತಿಟ್ಠಿತಿಸಂಹಾರಾದಿವಸೇನ ಲೋಕೋ ಅಕ್ಖಾಯತಿ ಏತೇನಾತಿ ಲೋಕಕ್ಖಾಯಿಕಾ. ಇತಿ ಇಮಿನಾ ಪಕಾರೇನ ಭವೋ, ಇಮಿನಾ ಅಭವೋತಿ ಏವಂ ಪವತ್ತಾಯ ಇತಿಭವಾಭವಕಥಾಯ ಸದ್ಧಿಂ.

ಸಮಾಧಿವಗ್ಗವಣ್ಣನಾ ನಿಟ್ಠಿತಾ.