೧. ಆಳವಿಕಾಸುತ್ತಂ

೧೬೨. ಏವಂ ಮೇ ಸುತಂ – ಏಕಂ ಸಮಯಂ ಭಗವಾ ಸಾವತ್ಥಿಯಂ ವಿಹರತಿ ಜೇತವನೇ ಅನಾಥಪಿಣ್ಡಿಕಸ್ಸ ಆರಾಮೇ. ಅಥ ಖೋ ಆಳವಿಕಾ ಭಿಕ್ಖುನೀ ಪುಬ್ಬಣ್ಹಸಮಯಂ ನಿವಾಸೇತ್ವಾ ಪತ್ತಚೀವರಮಾದಾಯ ಸಾವತ್ಥಿಂ ಪಿಣ್ಡಾಯ ಪಾವಿಸಿ. ಸಾವತ್ಥಿಯಂ ಪಿಣ್ಡಾಯ ಚರಿತ್ವಾ ಪಚ್ಛಾಭತ್ತಂ ಪಿಣ್ಡಪಾತಪಟಿಕ್ಕನ್ತಾ ಯೇನ ಅನ್ಧವನಂ ತೇನುಪಸಙ್ಕಮಿ ವಿವೇಕತ್ಥಿನೀ. ಅಥ ಖೋ ಮಾರೋ ಪಾಪಿಮಾ ಆಳವಿಕಾಯ ಭಿಕ್ಖುನಿಯಾ ಭಯಂ ಛಮ್ಭಿತತ್ತಂ ಲೋಮಹಂಸಂ ಉಪ್ಪಾದೇತುಕಾಮೋ ವಿವೇಕಮ್ಹಾ ಚಾವೇತುಕಾಮೋ ಯೇನ ಆಳವಿಕಾ ಭಿಕ್ಖುನೀ ತೇನುಪಸಙ್ಕಮಿ; ಉಪಸಙ್ಕಮಿತ್ವಾ ಆಳವಿಕಂ ಭಿಕ್ಖುನಿಂ ಗಾಥಾಯ ಅಜ್ಝಭಾಸಿ –

‘‘ನತ್ಥಿ ನಿಸ್ಸರಣಂ ಲೋಕೇ, ಕಿಂ ವಿವೇಕೇನ ಕಾಹಸಿ;

ಭುಞ್ಜಸ್ಸು ಕಾಮರತಿಯೋ, ಮಾಹು ಪಚ್ಛಾನುತಾಪಿನೀ’’ತಿ.

ಅಥ ಖೋ ಆಳವಿಕಾಯ ಭಿಕ್ಖುನಿಯಾ ಏತದಹೋಸಿ – ‘‘ಕೋ ನು ಖ್ವಾಯಂ ಮನುಸ್ಸೋ ವಾ ಅಮನುಸ್ಸೋ ವಾ ಗಾಥಂ ಭಾಸತೀ’’ತಿ? ಅಥ ಖೋ ಆಳವಿಕಾಯ ಭಿಕ್ಖುನಿಯಾ ಏತದಹೋಸಿ – ‘‘ಮಾರೋ ಖೋ ಅಯಂ ಪಾಪಿಮಾ ಮಮ ಭಯಂ ಛಮ್ಭಿತತ್ತಂ ಲೋಮಹಂಸಂ ಉಪ್ಪಾದೇತುಕಾಮೋ ವಿವೇಕಮ್ಹಾ ಚಾವೇತುಕಾಮೋ ಗಾಥಂ ಭಾಸತೀ’’ತಿ. ಅಥ ಖೋ ಆಳವಿಕಾ ಭಿಕ್ಖುನೀ ‘‘ಮಾರೋ ಅಯಂ ಪಾಪಿಮಾ’’ ಇತಿ ವಿದಿತ್ವಾ ಮಾರಂ ಪಾಪಿಮನ್ತಂ ಗಾಥಾಹಿ ಪಚ್ಚಭಾಸಿ –

‘‘ಅತ್ಥಿ ನಿಸ್ಸರಣಂ ಲೋಕೇ, ಪಞ್ಞಾಯ ಮೇ ಸುಫುಸ್ಸಿತಂ [ಸುಫಸ್ಸಿತಂ (ಸೀ. ಪೀ.)];

ಪಮತ್ತಬನ್ಧು ಪಾಪಿಮ, ನ ತ್ವಂ ಜಾನಾಸಿ ತಂ ಪದಂ.

‘‘ಸತ್ತಿಸೂಲೂಪಮಾ ಕಾಮಾ, ಖನ್ಧಾಸಂ ಅಧಿಕುಟ್ಟನಾ;

ಯಂ ತ್ವಂ ಕಾಮರತಿಂ ಬ್ರೂಸಿ, ಅರತಿ ಮಯ್ಹ ಸಾ ಅಹೂ’’ತಿ.

ಅಥ ಖೋ ಮಾರೋ ಪಾಪಿಮಾ ‘‘ಜಾನಾತಿ ಮಂ ಆಳವಿಕಾ ಭಿಕ್ಖುನೀ’’ತಿ ದುಕ್ಖೀ ದುಮ್ಮನೋ ತತ್ಥೇವನ್ತರಧಾಯೀತಿ.