೯. ಸತ್ಥಾರವನ್ದನಾಸುತ್ತಂ

೨೬೫. ಸಾವತ್ಥಿಯಂ ಜೇತವನೇ. ‘‘ಭೂತಪುಬ್ಬಂ, ಭಿಕ್ಖವೇ, ಸಕ್ಕೋ ದೇವಾನಮಿನ್ದೋ ಮಾತಲಿಂ ಸಙ್ಗಾಹಕಂ ಆಮನ್ತೇಸಿ – ‘ಯೋಜೇಹಿ, ಸಮ್ಮ ಮಾತಲಿ, ಸಹಸ್ಸಯುತ್ತಂ ಆಜಞ್ಞರಥಂ, ಉಯ್ಯಾನಭೂಮಿಂ ಗಚ್ಛಾಮ ಸುಭೂಮಿಂ ದಸ್ಸನಾಯಾ’ತಿ. ‘ಏವಂ ಭದ್ದನ್ತವಾ’ತಿ ಖೋ, ಭಿಕ್ಖವೇ, ಮಾತಲಿ ಸಙ್ಗಾಹಕೋ ಸಕ್ಕಸ್ಸ ದೇವಾನಮಿನ್ದಸ್ಸ ಪಟಿಸ್ಸುತ್ವಾ ಸಹಸ್ಸಯುತ್ತಂ ಆಜಞ್ಞರಥಂ ಯೋಜೇತ್ವಾ ಸಕ್ಕಸ್ಸ ದೇವಾನಮಿನ್ದಸ್ಸ ಪಟಿವೇದೇಸಿ – ‘ಯುತ್ತೋ ಖೋ ತೇ, ಮಾರಿಸ, ಸಹಸ್ಸಯುತ್ತೋ ಆಜಞ್ಞರಥೋ. ಯಸ್ಸ ದಾನಿ ಕಾಲಂ ಮಞ್ಞಸೀ’’’ತಿ. ಅಥ ಖೋ, ಭಿಕ್ಖವೇ, ಸಕ್ಕೋ ದೇವಾನಮಿನ್ದೋ ವೇಜಯನ್ತಪಾಸಾದಾ ಓರೋಹನ್ತೋ ಅಞ್ಜಲಿಂ ಕತ್ವಾ ಸುದಂ ಭಗವನ್ತಂ ನಮಸ್ಸತಿ. ಅಥ ಖೋ, ಭಿಕ್ಖವೇ, ಮಾತಲಿ ಸಙ್ಗಾಹಕೋ ಸಕ್ಕಂ ದೇವಾನಮಿನ್ದಂ ಗಾಥಾಯ ಅಜ್ಝಭಾಸಿ –

‘‘ಯಞ್ಹಿ ದೇವಾ ಮನುಸ್ಸಾ ಚ, ತಂ ನಮಸ್ಸನ್ತಿ ವಾಸವ;

ಅಥ ಕೋ ನಾಮ ಸೋ ಯಕ್ಖೋ, ಯಂ ತ್ವಂ ಸಕ್ಕ ನಮಸ್ಸಸೀ’’ತಿ.

‘‘ಯೋ ಇಧ ಸಮ್ಮಾಸಮ್ಬುದ್ಧೋ, ಅಸ್ಮಿಂ ಲೋಕೇ ಸದೇವಕೇ;

ಅನೋಮನಾಮಂ ಸತ್ಥಾರಂ, ತಂ ನಮಸ್ಸಾಮಿ ಮಾತಲಿ.

‘‘ಯೇಸಂ ರಾಗೋ ಚ ದೋಸೋ ಚ, ಅವಿಜ್ಜಾ ಚ ವಿರಾಜಿತಾ;

ಖೀಣಾಸವಾ ಅರಹನ್ತೋ, ತೇ ನಮಸ್ಸಾಮಿ ಮಾತಲಿ.

‘‘ಯೇ ರಾಗದೋಸವಿನಯಾ, ಅವಿಜ್ಜಾಸಮತಿಕ್ಕಮಾ;

ಸೇಕ್ಖಾ ಅಪಚಯಾರಾಮಾ, ಅಪ್ಪಮತ್ತಾನುಸಿಕ್ಖರೇ;

ತೇ ನಮಸ್ಸಾಮಿ ಮಾತಲೀ’’ತಿ.

‘‘ಸೇಟ್ಠಾ ಹಿ ಕಿರ ಲೋಕಸ್ಮಿಂ, ಯೇ ತ್ವಂ ಸಕ್ಕ ನಮಸ್ಸಸಿ;

ಅಹಮ್ಪಿ ತೇ ನಮಸ್ಸಾಮಿ, ಯೇ ನಮಸ್ಸಸಿ ವಾಸವಾ’’ತಿ.

‘‘ಇದಂ ವತ್ವಾನ ಮಘವಾ, ದೇವರಾಜಾ ಸುಜಮ್ಪತಿ;

ಭಗವನ್ತಂ ನಮಸ್ಸಿತ್ವಾ, ಪಮುಖೋ ರಥಮಾರುಹೀ’’ತಿ.