೮. ಗಹಟ್ಠವನ್ದನಾಸುತ್ತಂ

೨೬೪. ಸಾವತ್ಥಿಯಂ. ತತ್ರ…ಪೇ… ಏತದವೋಚ – ‘‘ಭೂತಪುಬ್ಬಂ, ಭಿಕ್ಖವೇ, ಸಕ್ಕೋ ದೇವಾನಮಿನ್ದೋ ಮಾತಲಿಂ ಸಙ್ಗಾಹಕಂ ಆಮನ್ತೇಸಿ – ‘ಯೋಜೇಹಿ, ಸಮ್ಮ ಮಾತಲಿ, ಸಹಸ್ಸಯುತ್ತಂ ಆಜಞ್ಞರಥಂ. ಉಯ್ಯಾನಭೂಮಿಂ ಗಚ್ಛಾಮ ಸುಭೂಮಿಂ ದಸ್ಸನಾಯಾ’ತಿ. ‘ಏವಂ ಭದ್ದನ್ತವಾ’ತಿ ಖೋ, ಭಿಕ್ಖವೇ, ಮಾತಲಿ ಸಙ್ಗಾಹಕೋ ಸಕ್ಕಸ್ಸ ದೇವಾನಮಿನ್ದಸ್ಸ ಪಟಿಸ್ಸುತ್ವಾ ಸಹಸ್ಸಯುತ್ತಂ ಆಜಞ್ಞರಥಂ ಯೋಜೇತ್ವಾ ಸಕ್ಕಸ್ಸ ದೇವಾನಮಿನ್ದಸ್ಸ ಪಟಿವೇದೇಸಿ – ‘ಯುತ್ತೋ ಖೋ ತೇ, ಮಾರಿಸ, ಸಹಸ್ಸಯುತ್ತೋ ಆಜಞ್ಞರಥೋ. ಯಸ್ಸ ದಾನಿ ಕಾಲಂ ಮಞ್ಞಸೀ’’’ತಿ. ಅಥ ಖೋ, ಭಿಕ್ಖವೇ, ಸಕ್ಕೋ ದೇವಾನಮಿನ್ದೋ ವೇಜಯನ್ತಪಾಸಾದಾ ಓರೋಹನ್ತೋ ಅಞ್ಜಲಿಂ ಕತ್ವಾ [ಪಞ್ಜಲಿಕೋ (ಪೀ.), ಪಞ್ಜಲಿಂ ಕತ್ವಾ (ಕ.)] ಸುದಂ ಪುಥುದ್ದಿಸಾ ನಮಸ್ಸತಿ. ಅಥ ಖೋ, ಭಿಕ್ಖವೇ, ಮಾತಲಿ ಸಙ್ಗಾಹಕೋ ಸಕ್ಕಂ ದೇವಾನಮಿನ್ದಂ ಗಾಥಾಯ ಅಜ್ಝಭಾಸಿ –

‘‘ತಂ ನಮಸ್ಸನ್ತಿ ತೇವಿಜ್ಜಾ, ಸಬ್ಬೇ ಭುಮ್ಮಾ ಚ ಖತ್ತಿಯಾ;

ಚತ್ತಾರೋ ಚ ಮಹಾರಾಜಾ, ತಿದಸಾ ಚ ಯಸಸ್ಸಿನೋ;

ಅಥ ಕೋ ನಾಮ ಸೋ ಯಕ್ಖೋ, ಯಂ ತ್ವಂ ಸಕ್ಕ ನಮಸ್ಸಸೀ’’ತಿ.

‘‘ಮಂ ನಮಸ್ಸನ್ತಿ ತೇವಿಜ್ಜಾ, ಸಬ್ಬೇ ಭುಮ್ಮಾ ಚ ಖತ್ತಿಯಾ;

ಚತ್ತಾರೋ ಚ ಮಹಾರಾಜಾ, ತಿದಸಾ ಚ ಯಸಸ್ಸಿನೋ.

‘‘ಅಹಞ್ಚ ಸೀಲಸಮ್ಪನ್ನೇ, ಚಿರರತ್ತಸಮಾಹಿತೇ;

ಸಮ್ಮಾಪಬ್ಬಜಿತೇ ವನ್ದೇ, ಬ್ರಹ್ಮಚರಿಯಪರಾಯನೇ.

‘‘ಯೇ ಗಹಟ್ಠಾ ಪುಞ್ಞಕರಾ, ಸೀಲವನ್ತೋ ಉಪಾಸಕಾ;

ಧಮ್ಮೇನ ದಾರಂ ಪೋಸೇನ್ತಿ, ತೇ ನಮಸ್ಸಾಮಿ ಮಾತಲೀ’’ತಿ.

‘‘ಸೇಟ್ಠಾ ಹಿ ಕಿರ ಲೋಕಸ್ಮಿಂ, ಯೇ ತ್ವಂ ಸಕ್ಕ ನಮಸ್ಸಸಿ;

ಅಹಮ್ಪಿ ತೇ ನಮಸ್ಸಾಮಿ, ಯೇ ನಮಸ್ಸಸಿ ವಾಸವಾ’’ತಿ.

‘‘ಇದಂ ವತ್ವಾನ ಮಘವಾ, ದೇವರಾಜಾ ಸುಜಮ್ಪತಿ;

ಪುಥುದ್ದಿಸಾ ನಮಸ್ಸಿತ್ವಾ, ಪಮುಖೋ ರಥಮಾರುಹೀ’’ತಿ.