೪. ಅಗ್ಗಿಸುತ್ತಂ

೯೩. ವುತ್ತಞ್ಹೇತಂ ಭಗವತಾ, ವುತ್ತಮರಹತಾತಿ ಮೇ ಸುತಂ –

‘‘ತಯೋಮೇ, ಭಿಕ್ಖವೇ, ಅಗ್ಗೀ. ಕತಮೇ ತಯೋ? ರಾಗಗ್ಗಿ, ದೋಸಗ್ಗಿ, ಮೋಹಗ್ಗಿ – ಇಮೇ ಖೋ, ಭಿಕ್ಖವೇ, ತಯೋ ಅಗ್ಗೀ’’ತಿ. ಏತಮತ್ಥಂ ಭಗವಾ ಅವೋಚ. ತತ್ಥೇತಂ ಇತಿ ವುಚ್ಚತಿ –

‘‘ರಾಗಗ್ಗಿ ದಹತಿ ಮಚ್ಚೇ, ರತ್ತೇ ಕಾಮೇಸು ಮುಚ್ಛಿತೇ;

ದೋಸಗ್ಗಿ ಪನ ಬ್ಯಾಪನ್ನೇ, ನರೇ ಪಾಣಾತಿಪಾತಿನೋ.

‘‘ಮೋಹಗ್ಗಿ ಪನ ಸಮ್ಮೂಳ್ಹೇ, ಅರಿಯಧಮ್ಮೇ ಅಕೋವಿದೇ;

ಏತೇ ಅಗ್ಗೀ ಅಜಾನನ್ತಾ, ಸಕ್ಕಾಯಾಭಿರತಾ ಪಜಾ.

‘‘ತೇ ವಡ್ಢಯನ್ತಿ ನಿರಯಂ, ತಿರಚ್ಛಾನಞ್ಚ ಯೋನಿಯೋ;

ಅಸುರಂ ಪೇತ್ತಿವಿಸಯಂ, ಅಮುತ್ತಾ ಮಾರಬನ್ಧನಾ.

‘‘ಯೇ ಚ ರತ್ತಿನ್ದಿವಾ ಯುತ್ತಾ, ಸಮ್ಮಾಸಮ್ಬುದ್ಧಸಾಸನೇ;

ತೇ ನಿಬ್ಬಾಪೇನ್ತಿ ರಾಗಗ್ಗಿಂ, ನಿಚ್ಚಂ ಅಸುಭಸಞ್ಞಿನೋ.

‘‘ದೋಸಗ್ಗಿಂ ಪನ ಮೇತ್ತಾಯ, ನಿಬ್ಬಾಪೇನ್ತಿ ನರುತ್ತಮಾ;

ಮೋಹಗ್ಗಿಂ ಪನ ಪಞ್ಞಾಯ, ಯಾಯಂ ನಿಬ್ಬೇಧಗಾಮಿನೀ.

‘‘ತೇ ನಿಬ್ಬಾಪೇತ್ವಾ ನಿಪಕಾ, ರತ್ತಿನ್ದಿವಮತನ್ದಿತಾ;

ಅಸೇಸಂ ಪರಿನಿಬ್ಬನ್ತಿ, ಅಸೇಸಂ ದುಕ್ಖಮಚ್ಚಗುಂ.

‘‘ಅರಿಯದ್ದಸಾ ವೇದಗುನೋ, ಸಮ್ಮದಞ್ಞಾಯ ಪಣ್ಡಿತಾ;

ಜಾತಿಕ್ಖಯಮಭಿಞ್ಞಾಯ, ನಾಗಚ್ಛನ್ತಿ ಪುನಬ್ಭವ’’ನ್ತಿ.

ಅಯಮ್ಪಿ ಅತ್ಥೋ ವುತ್ತೋ ಭಗವತಾ, ಇತಿ ಮೇ ಸುತನ್ತಿ. ಚತುತ್ಥಂ.