(೨೧-೨೨) ಅಭಿನೀಲನೇತ್ತಗೋಪಖುಮಲಕ್ಖಣಾನಿ

೨೨೮. ‘‘ಯಮ್ಪಿ, ಭಿಕ್ಖವೇ, ತಥಾಗತೋ ಪುರಿಮಂ ಜಾತಿಂ ಪುರಿಮಂ ಭವಂ ಪುರಿಮಂ ನಿಕೇತಂ ಪುಬ್ಬೇ ಮನುಸ್ಸಭೂತೋ ಸಮಾನೋ ನ ಚ ವಿಸಟಂ, ನ ಚ ವಿಸಾಚಿ [ನ ಚ ವಿಸಾಚಿತಂ (ಸೀ. ಪೀ.), ನ ಚ ವಿಸಾವಿ (ಸ್ಯಾ.)], ನ ಚ ಪನ ವಿಚೇಯ್ಯ ಪೇಕ್ಖಿತಾ, ಉಜುಂ ತಥಾ ಪಸಟಮುಜುಮನೋ, ಪಿಯಚಕ್ಖುನಾ ಬಹುಜನಂ ಉದಿಕ್ಖಿತಾ ಅಹೋಸಿ. ಸೋ ತಸ್ಸ ಕಮ್ಮಸ್ಸ ಕಟತ್ತಾ…ಪೇ… ಸೋ ತತೋ ಚುತೋ ಇತ್ಥತ್ತಂ ಆಗತೋ ಸಮಾನೋ ಇಮಾನಿ ದ್ವೇ ಮಹಾಪುರಿಸಲಕ್ಖಣಾನಿ ಪಟಿಲಭತಿ. ಅಭಿನೀಲನೇತ್ತೋ ಚ ಹೋತಿ ಗೋಪಖುಮೋ ಚ.

‘‘ಸೋ ತೇಹಿ ಲಕ್ಖಣೇಹಿ ಸಮನ್ನಾಗತೋ, ಸಚೇ ಅಗಾರಂ ಅಜ್ಝಾವಸತಿ, ರಾಜಾ ಹೋತಿ ಚಕ್ಕವತ್ತೀ…ಪೇ… ರಾಜಾ ಸಮಾನೋ ಕಿಂ ಲಭತಿ? ಪಿಯದಸ್ಸನೋ ಹೋತಿ ಬಹುನೋ ಜನಸ್ಸ, ಪಿಯೋ ಹೋತಿ ಮನಾಪೋ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಗಹಪತಿಕಾನಂ ನೇಗಮಜಾನಪದಾನಂ ಗಣಕಮಹಾಮತ್ತಾನಂ ಅನೀಕಟ್ಠಾನಂ ದೋವಾರಿಕಾನಂ ಅಮಚ್ಚಾನಂ ಪಾರಿಸಜ್ಜಾನಂ ರಾಜೂನಂ ಭೋಗಿಯಾನಂ ಕುಮಾರಾನಂ. ರಾಜಾ ಸಮಾನೋ ಇದಂ ಲಭತಿ…ಪೇ… ಬುದ್ಧೋ ಸಮಾನೋ ಕಿಂ ಲಭತಿ? ಪಿಯದಸ್ಸನೋ ಹೋತಿ ಬಹುನೋ ಜನಸ್ಸ, ಪಿಯೋ ಹೋತಿ ಮನಾಪೋ ಭಿಕ್ಖೂನಂ ಭಿಕ್ಖುನೀನಂ ಉಪಾಸಕಾನಂ ಉಪಾಸಿಕಾನಂ ದೇವಾನಂ ಮನುಸ್ಸಾನಂ ಅಸುರಾನಂ ನಾಗಾನಂ ಗನ್ಧಬ್ಬಾನಂ. ಬುದ್ಧೋ ಸಮಾನೋ ಇದಂ ಲಭತಿ’’. ಏತಮತ್ಥಂ ಭಗವಾ ಅವೋಚ.

೨೨೯. ತತ್ಥೇತಂ ವುಚ್ಚತಿ –

‘‘ನ ಚ ವಿಸಟಂ ನ ಚ ವಿಸಾಚಿ [ವಿಸಾಚಿತಂ (ಸೀ. ಪೀ.), ವಿಸಾವಿ (ಸ್ಯಾ.)], ನ ಚ ಪನ ವಿಚೇಯ್ಯಪೇಕ್ಖಿತಾ;

ಉಜುಂ ತಥಾ ಪಸಟಮುಜುಮನೋ, ಪಿಯಚಕ್ಖುನಾ ಬಹುಜನಂ ಉದಿಕ್ಖಿತಾ.

‘‘ಸುಗತೀಸು ಸೋ ಫಲವಿಪಾಕಂ,

ಅನುಭವತಿ ತತ್ಥ ಮೋದತಿ;

ಇಧ ಚ ಪನ ಭವತಿ ಗೋಪಖುಮೋ,

ಅಭಿನೀಲನೇತ್ತನಯನೋ ಸುದಸ್ಸನೋ.

‘‘ಅಭಿಯೋಗಿನೋ ಚ ನಿಪುಣಾ,

ಬಹೂ ಪನ ನಿಮಿತ್ತಕೋವಿದಾ;

ಸುಖುಮನಯನಕುಸಲಾ ಮನುಜಾ,

ಪಿಯದಸ್ಸನೋತಿ ಅಭಿನಿದ್ದಿಸನ್ತಿ ನಂ.

‘‘ಪಿಯದಸ್ಸನೋ ಗಿಹೀಪಿ ಸನ್ತೋ ಚ,

ಭವತಿ ಬಹುಜನಪಿಯಾಯಿತೋ;

ಯದಿ ಚ ನ ಭವತಿ ಗಿಹೀ ಸಮಣೋ ಹೋತಿ,

ಪಿಯೋ ಬಹೂನಂ ಸೋಕನಾಸನೋ’’ತಿ.