೪. ಗಣ್ಠಿಭೇದಕಚೋರವತ್ಥು

ಯೋ ಬಾಲೋತಿ ಇಮಂ ಧಮ್ಮದೇಸನಂ ಸತ್ಥಾ ಜೇತವನೇ ವಿಹರನ್ತೋ ಗಣ್ಠಿಭೇದಕಚೋರೇ ಆರಬ್ಭ ಕಥೇಸಿ.

ತೇ ಕಿರ ದ್ವೇ ಸಹಾಯಕಾ ಧಮ್ಮಸ್ಸವನತ್ಥಾಯ ಗಚ್ಛನ್ತೇನ ಮಹಾಜನೇನ ಸದ್ಧಿಂ ಜೇತವನಂ ಗನ್ತ್ವಾ ಏಕೋ ಧಮ್ಮಕಥಂ ಅಸ್ಸೋಸಿ, ಏಕೋ ಅತ್ತನೋ ಗಯ್ಹೂಪಗಂ ಓಲೋಕೇಸಿ. ತೇಸು ಏಕೋ ಧಮ್ಮಂ ಸುಣಮಾನೋ ಸೋತಾಪತ್ತಿಫಲಂ ಪಾಪುಣಿ, ಇತರೋ ಏಕಸ್ಸ ದುಸ್ಸನ್ತೇ ಬದ್ಧಂ ಪಞ್ಚಮಾಸಕಮತ್ತಂ ಲಭಿ. ತಸ್ಸ ತಂ ಗೇಹೇ ಪಾಕಭತ್ತಂ ಜಾತಂ, ಇತರಸ್ಸ ಗೇಹೇ ನ ಪಚ್ಚತಿ. ಅಥ ನಂ ಸಹಾಯಕಚೋರೋ ಅತ್ತನೋ ಭರಿಯಾಯ ಸದ್ಧಿಂ ಉಪ್ಪಣ್ಡಯಮಾನೋ ‘‘ತ್ವಂ ಅತಿಪಣ್ಡಿತತಾಯ ಅತ್ತನೋ ಗೇಹೇ ಪಾಕಭತ್ತಮೂಲಮ್ಪಿ ನ ನಿಪ್ಫಾದೇಸೀ’’ತಿ ಆಹ. ಇತರೋ ಪನ ‘‘ಬಾಲಭಾವೇನೇವ ವತಾಯಂ ಅತ್ತನೋ ಪಣ್ಡಿತಭಾವಂ ಮಞ್ಞತೀ’’ತಿ ತಂ ಪವತ್ತಿಂ ಸತ್ಥು ಆರೋಚೇತುಂ ಞಾತೀಹಿ ಸದ್ಧಿಂ ಜೇತವನಂ ಗನ್ತ್ವಾ ಆರೋಚೇಸಿ. ಸತ್ಥಾ ತಸ್ಸ ಧಮ್ಮಂ ದೇಸೇನ್ತೋ ಇಮಂ ಗಾಥಮಾಹ –

೬೩. ‘‘ಯೋ ಬಾಲೋ ಮಞ್ಞತಿ ಬಾಲ್ಯಂ, ಪಣ್ಡಿತೋ ವಾಪಿ ತೇನ ಸೋ;

ಬಾಲೋ ಚ ಪಣ್ಡಿತಮಾನೀ, ಸ ವೇ ‘ಬಾಲೋ’ತಿ ವುಚ್ಚತೀ’’ತಿ.

ತತ್ಥ ಯೋ ಬಾಲೋತಿ ಯೋ ಅನ್ಧಬಾಲೋ ಅಪಣ್ಡಿತೋ ಸಮಾನೋ ‘‘ಬಾಲೋ ಅಹ’’ನ್ತಿ ಅತ್ತನೋ ಬಾಲ್ಯಂ ಬಾಲಭಾವಂ ಮಞ್ಞತಿ ಜಾನಾತಿ. ತೇನ ಸೋತಿ ತೇನ ಕಾರಣೇನ ಸೋ ಪುಗ್ಗಲೋ ಪಣ್ಡಿತೋ ವಾಪಿ ಹೋತಿ ಪಣ್ಡಿತಸದಿಸೋ ವಾ. ಸೋ ಹಿ ‘‘ಬಾಲೋ ಅಹ’’ನ್ತಿ ಜಾನಮಾನೋ ಅಞ್ಞಂ ಪಣ್ಡಿತಂ ಉಪಸಙ್ಕಮನ್ತೋ ಪಯಿರುಪಾಸನ್ತೋ ತೇನ ಪಣ್ಡಿತಭಾವತ್ಥಾಯ ಓವದಿಯಮಾನೋ ಅನುಸಾಸಿಯಮಾನೋ ತಂ ಓವಾದಂ ಗಣ್ಹಿತ್ವಾ ಪಣ್ಡಿತೋ ವಾ ಹೋತಿ ಪಣ್ಡಿತತರೋ ವಾ. ಸ ವೇ ಬಾಲೋತಿ ಯೋ ಚ ಬಾಲೋ ಸಮಾನೋ ‘‘ಕೋ ಅಞ್ಞೋ ಮಯಾ ಸದಿಸೋ ಬಹುಸ್ಸುತೋ ವಾ ಧಮ್ಮಕಥಿಕೋ ವಾ ವಿನಯಧರೋ ವಾ ಧುತಙ್ಗಧರೋ ವಾ ಅತ್ಥೀ’’ತಿ ಏವಂ ಪಣ್ಡಿತಮಾನೀ ಹೋತಿ. ಸೋ ಅಞ್ಞಂ ಪಣ್ಡಿತಂ ಅನುಪಸಙ್ಕಮನ್ತೋ ಅಪಯಿರುಪಾಸನ್ತೋ ನೇವ ಪರಿಯತ್ತಿಂ ಉಗ್ಗಣ್ಹಾತಿ, ನ ಪಟಿಪತ್ತಿಂ ಪೂರೇತಿ, ಏಕನ್ತಬಾಲಭಾವಮೇವ ಪಾಪುಣಾತಿ. ಸೋ ಗಣ್ಠಿಭೇದಕಚೋರೋ ವಿಯ. ತೇನ ವುತ್ತಂ ‘‘ಸ ವೇ ‘ಬಾಲೋ’ತಿ ವುಚ್ಚತೀ’’ತಿ.

ದೇಸನಾಪರಿಯೋಸಾನೇ ಇತರಸ್ಸ ಞಾತಕೇಹಿ ಸದ್ಧಿಂ ಮಹಾಜನೋ ಸೋತಾಪತ್ತಿಫಲಾದೀನಿ ಪಾಪುಣೀತಿ.

ಗಣ್ಠಿಭೇದಕಚೋರವತ್ಥು ಚತುತ್ಥಂ.