೧೦. ಭದ್ದಜಿಸುತ್ತಂ

೧೭೦. ಏಕಂ ಸಮಯಂ ಆಯಸ್ಮಾ ಆನನ್ದೋ ಕೋಸಮ್ಬಿಯಂ ವಿಹರತಿ ಘೋಸಿತಾರಾಮೇ. ಅಥ ಖೋ ಆಯಸ್ಮಾ ಭದ್ದಜಿ ಯೇನಾಯಸ್ಮಾ ಆನನ್ದೋ ತೇನುಪಸಙ್ಕಮಿ; ಉಪಸಙ್ಕಮಿತ್ವಾ ಆಯಸ್ಮತಾ ಆನನ್ದೇನ ಸದ್ಧಿಂ ಸಮ್ಮೋದಿ. ಸಮ್ಮೋದನೀಯಂ ಕಥಂ ಸಾರಣೀಯಂ ವೀತಿಸಾರೇತ್ವಾ ಏಕಮನ್ತಂ ನಿಸೀದಿ. ಏಕಮನ್ತಂ ನಿಸಿನ್ನಂ ಖೋ ಆಯಸ್ಮನ್ತಂ ಭದ್ದಜಿಂ ಆಯಸ್ಮಾ ಆನನ್ದೋ ಏತದವೋಚ – ‘‘ಕಿಂ ನು ಖೋ, ಆವುಸೋ ಭದ್ದಜಿ, ದಸ್ಸನಾನಂ ಅಗ್ಗಂ, ಕಿಂ ಸವನಾನಂ ಅಗ್ಗಂ, ಕಿಂ ಸುಖಾನಂ ಅಗ್ಗಂ, ಕಿಂ ಸಞ್ಞಾನಂ ಅಗ್ಗಂ, ಕಿಂ ಭವಾನಂ ಅಗ್ಗ’’ನ್ತಿ?

‘‘ಅತ್ಥಾವುಸೋ, ಬ್ರಹ್ಮಾ ಅಭಿಭೂ ಅನಭಿಭೂತೋ ಅಞ್ಞದತ್ಥುದಸೋ ವಸವತ್ತೀ, ಯೋ ತಂ ಬ್ರಹ್ಮಾನಂ ಪಸ್ಸತಿ, ಇದಂ ದಸ್ಸನಾನಂ ಅಗ್ಗಂ. ಅತ್ಥಾವುಸೋ, ಆಭಸ್ಸರಾ ನಾಮ ದೇವಾ ಸುಖೇನ ಅಭಿಸನ್ನಾ ಪರಿಸನ್ನಾ. ತೇ ಕದಾಚಿ ಕರಹಚಿ ಉದಾನಂ ಉದಾನೇನ್ತಿ – ‘ಅಹೋ ಸುಖಂ, ಅಹೋ ಸುಖ’ನ್ತಿ! ಯೋ ತಂ ಸದ್ದಂ ಸುಣಾತಿ, ಇದಂ ಸವನಾನಂ ಅಗ್ಗಂ. ಅತ್ಥಾವುಸೋ, ಸುಭಕಿಣ್ಹಾ ನಾಮ ದೇವಾ. ತೇ ಸನ್ತಂಯೇವ ತುಸಿತಾ ಸುಖಂ ಪಟಿವೇದೇನ್ತಿ, ಇದಂ ಸುಖಾನಂ ಅಗ್ಗಂ. ಅತ್ಥಾವುಸೋ, ಆಕಿಞ್ಚಞ್ಞಾಯತನೂಪಗಾ ದೇವಾ, ಇದಂ ಸಞ್ಞಾನಂ ಅಗ್ಗಂ. ಅತ್ಥಾವುಸೋ, ನೇವಸಞ್ಞಾನಾಸಞ್ಞಾಯತನೂಪಗಾ ದೇವಾ, ಇದಂ ಭವಾನಂ ಅಗ್ಗ’’ನ್ತಿ. ‘‘ಸಮೇತಿ ಖೋ ಇದಂ ಆಯಸ್ಮತೋ ಭದ್ದಜಿಸ್ಸ, ಯದಿದಂ ಬಹುನಾ ಜನೇನಾ’’ತಿ?

‘‘ಆಯಸ್ಮಾ ಖೋ, ಆನನ್ದೋ, ಬಹುಸ್ಸುತೋ. ಪಟಿಭಾತು ಆಯಸ್ಮನ್ತಂಯೇವ ಆನನ್ದ’’ನ್ತಿ. ‘‘ತೇನಹಾವುಸೋ ಭದ್ದಜಿ, ಸುಣಾಹಿ, ಸಾಧುಕಂ ಮನಸಿ ಕರೋಹಿ; ಭಾಸಿಸ್ಸಾಮೀ’’ತಿ. ‘‘ಏವಮಾವುಸೋ’’ತಿ ಖೋ ಆಯಸ್ಮಾ ಭದ್ದಜಿ ಆಯಸ್ಮತೋ ಆನನ್ದಸ್ಸ ಪಚ್ಚಸ್ಸೋಸಿ. ಆಯಸ್ಮಾ ಆನನ್ದೋ ಏತದವೋಚ –

‘‘ಯಥಾ ಪಸ್ಸತೋ ಖೋ, ಆವುಸೋ, ಅನನ್ತರಾ ಆಸವಾನಂ ಖಯೋ ಹೋತಿ, ಇದಂ ದಸ್ಸನಾನಂ ಅಗ್ಗಂ. ಯಥಾ ಸುಣತೋ ಅನನ್ತರಾ ಆಸವಾನಂ ಖಯೋ ಹೋತಿ, ಇದಂ ಸವನಾನಂ ಅಗ್ಗಂ. ಯಥಾ ಸುಖಿತಸ್ಸ ಅನನ್ತರಾ ಆಸವಾನಂ ಖಯೋ ಹೋತಿ, ಇದಂ ಸುಖಾನಂ ಅಗ್ಗಂ. ಯಥಾ ಸಞ್ಞಿಸ್ಸ ಅನನ್ತರಾ ಆಸವಾನಂ ಖಯೋ ಹೋತಿ, ಇದಂ ಸಞ್ಞಾನಂ ಅಗ್ಗಂ. ಯಥಾ ಭೂತಸ್ಸ ಅನನ್ತರಾ ಆಸವಾನಂ ಖಯೋ ಹೋತಿ, ಇದಂ ಭವಾನಂ ಅಗ್ಗ’’ನ್ತಿ. ದಸಮಂ.

ಆಘಾತವಗ್ಗೋ ದುತಿಯೋ.