೩. ಸಙ್ಗಾರವಸುತ್ತಂ

೧೬೯. [ಅ. ನಿ. ೧೦.೧೧೭] ಅಥ ಖೋ ಸಙ್ಗಾರವೋ ಬ್ರಾಹ್ಮಣೋ ಯೇನ ಭಗವಾ ತೇನುಪಸಙ್ಕಮಿ; ಉಪಸಙ್ಕಮಿತ್ವಾ ಭಗವತಾ ಸದ್ಧಿಂ ಸಮ್ಮೋದಿ. ಸಮ್ಮೋದನೀಯಂ ಕಥಂ ಸಾರಣೀಯಂ ವೀತಿಸಾರೇತ್ವಾ ಏಕಮನ್ತಂ ನಿಸೀದಿ. ಏಕಮನ್ತಂ ನಿಸಿನ್ನೋ ಖೋ ಸಙ್ಗಾರವೋ ಬ್ರಾಹ್ಮಣೋ ಭಗವನ್ತಂ ಏತದವೋಚ –

‘‘ಕಿಂ ನು ಖೋ, ಭೋ ಗೋತಮ, ಓರಿಮಂ ತೀರಂ, ಕಿಂ ಪಾರಿಮಂ ತೀರ’’ನ್ತಿ? ‘‘ಪಾಣಾತಿಪಾತೋ ಖೋ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣ, ಓರಿಮಂ ತೀರಂ, ಪಾಣಾತಿಪಾತಾ ವೇರಮಣೀ ಪಾರಿಮಂ ತೀರಂ. ಅದಿನ್ನಾದಾನಂ ಖೋ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣ, ಓರಿಮಂ ತೀರಂ, ಅದಿನ್ನಾದಾನಾ ವೇರಮಣೀ ಪಾರಿಮಂ ತೀರಂ. ಕಾಮೇಸುಮಿಚ್ಛಾಚಾರೋ ಓರಿಮಂ ತೀರಂ, ಕಾಮೇಸುಮಿಚ್ಛಾಚಾರಾ ವೇರಮಣೀ ಪಾರಿಮಂ ತೀರಂ. ಮುಸಾವಾದೋ ಓರಿಮಂ ತೀರಂ, ಮುಸಾವಾದಾ ವೇರಮಣೀ ಪಾರಿಮಂ ತೀರಂ. ಪಿಸುಣಾ ವಾಚಾ ಓರಿಮಂ ತೀರಂ, ಪಿಸುಣಾಯ ವಾಚಾಯ ವೇರಮಣೀ ಪಾರಿಮಂ ತೀರಂ. ಫರುಸಾ ವಾಚಾ ಓರಿಮಂ ತೀರಂ, ಫರುಸಾಯ ವಾಚಾಯ ವೇರಮಣೀ ಪಾರಿಮಂ ತೀರಂ. ಸಮ್ಫಪ್ಪಲಾಪೋ ಓರಿಮಂ ತೀರಂ, ಸಮ್ಫಪ್ಪಲಾಪಾ ವೇರಮಣೀ ಪಾರಿಮಂ ತೀರಂ. ಅಭಿಜ್ಝಾ ಓರಿಮಂ ತೀರಂ, ಅನಭಿಜ್ಝಾ ಪಾರಿಮಂ ತೀರಂ. ಬ್ಯಾಪಾದೋ ಓರಿಮಂ ತೀರಂ, ಅಬ್ಯಾಪಾದೋ ಪಾರಿಮಂ ತೀರಂ. ಮಿಚ್ಛಾದಿಟ್ಠಿ ಓರಿಮಂ ತೀರಂ, ಸಮ್ಮಾದಿಟ್ಠಿ ಪಾರಿಮಂ ತೀರಂ. ಇದಂ ಖೋ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣ, ಓರಿಮಂ ತೀರಂ, ಇದಂ ಪಾರಿಮಂ ತೀರನ್ತಿ.

‘‘ಅಪ್ಪಕಾ ತೇ ಮನುಸ್ಸೇಸು, ಯೇ ಜನಾ ಪಾರಗಾಮಿನೋ;

ಅಥಾಯಂ ಇತರಾ ಪಜಾ, ತೀರಮೇವಾನುಧಾವತಿ.

‘‘ಯೇ ಚ ಖೋ ಸಮ್ಮದಕ್ಖಾತೇ, ಧಮ್ಮೇ ಧಮ್ಮಾನುವತ್ತಿನೋ;

ತೇ ಜನಾ ಪಾರಮೇಸ್ಸನ್ತಿ, ಮಚ್ಚುಧೇಯ್ಯಂ ಸುದುತ್ತರಂ.

‘‘ಕಣ್ಹಂ ಧಮ್ಮಂ ವಿಪ್ಪಹಾಯ, ಸುಕ್ಕಂ ಭಾವೇಥ ಪಣ್ಡಿತೋ;

ಓಕಾ ಅನೋಕಮಾಗಮ್ಮ, ವಿವೇಕೇ ಯತ್ಥ ದೂರಮಂ.

‘‘ತತ್ರಾಭಿರತಿಮಿಚ್ಛೇಯ್ಯ, ಹಿತ್ವಾ ಕಾಮೇ ಅಕಿಞ್ಚನೋ;

ಪರಿಯೋದಪೇಯ್ಯ ಅತ್ತಾನಂ, ಚಿತ್ತಕ್ಲೇಸೇಹಿ ಪಣ್ಡಿತೋ.

‘‘ಯೇಸಂ ಸಮ್ಬೋಧಿಯಙ್ಗೇಸು, ಸಮ್ಮಾ ಚಿತ್ತಂ ಸುಭಾವಿತಂ;

ಆದಾನಪಟಿನಿಸ್ಸಗ್ಗೇ, ಅನುಪಾದಾಯ ಯೇ ರತಾ;

ಖೀಣಾಸವಾ ಜುತಿಮನ್ತೋ, ತೇ ಲೋಕೇ ಪರಿನಿಬ್ಬುತಾ’’ತಿ. ತತಿಯಂ;