೫. ಸಙ್ಗಾರವಸುತ್ತಂ

೧೧೭. [ಅ. ನಿ. ೧೦.೧೬೯] ಅಥ ಖೋ ಸಙ್ಗಾರವೋ ಬ್ರಾಹ್ಮಣೋ ಯೇನ ಭಗವಾ ತೇನುಪಸಙ್ಕಮಿ; ಉಪಸಙ್ಕಮಿತ್ವಾ ಭಗವತಾ ಸದ್ಧಿಂ ಸಮ್ಮೋದಿ. ಸಮ್ಮೋದನೀಯಂ ಕಥಂ ಸಾರಣೀಯಂ ವೀತಿಸಾರೇತ್ವಾ ಏಕಮನ್ತಂ ನಿಸೀದಿ. ಏಕಮನ್ತಂ ನಿಸಿನ್ನೋ ಖೋ ಸಙ್ಗಾರವೋ ಬ್ರಾಹ್ಮಣೋ ಭಗವನ್ತಂ ಏತದವೋಚ – ‘‘ಕಿಂ ನು ಖೋ, ಭೋ ಗೋತಮ, ಓರಿಮಂ ತೀರಂ, ಕಿಂ ಪಾರಿಮಂ ತೀರ’’ನ್ತಿ? ‘‘ಮಿಚ್ಛಾದಿಟ್ಠಿ ಖೋ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣ, ಓರಿಮಂ ತೀರಂ, ಸಮ್ಮಾದಿಟ್ಠಿ ಪಾರಿಮಂ ತೀರಂ; ಮಿಚ್ಛಾಸಙ್ಕಪ್ಪೋ ಓರಿಮಂ ತೀರಂ, ಸಮ್ಮಾಸಙ್ಕಪ್ಪೋ ಪಾರಿಮಂ ತೀರಂ; ಮಿಚ್ಛಾವಾಚಾ ಓರಿಮಂ ತೀರಂ, ಸಮ್ಮಾವಾಚಾ ಪಾರಿಮಂ ತೀರಂ; ಮಿಚ್ಛಾಕಮ್ಮನ್ತೋ ಓರಿಮಂ ತೀರಂ, ಸಮ್ಮಾಕಮ್ಮನ್ತೋ ಪಾರಿಮಂ ತೀರಂ; ಮಿಚ್ಛಾಆಜೀವೋ ಓರಿಮಂ ತೀರಂ, ಸಮ್ಮಾಆಜೀವೋ ಪಾರಿಮಂ ತೀರಂ; ಮಿಚ್ಛಾವಾಯಾಮೋ ಓರಿಮಂ ತೀರಂ, ಸಮ್ಮಾವಾಯಾಮೋ ಪಾರಿಮಂ ತೀರಂ; ಮಿಚ್ಛಾಸತಿ ಓರಿಮಂ ತೀರಂ, ಸಮ್ಮಾಸತಿ ಪಾರಿಮಂ ತೀರಂ; ಮಿಚ್ಛಾಸಮಾಧಿ ಓರಿಮಂ ತೀರಂ, ಸಮ್ಮಾಸಮಾಧಿ ಪಾರಿಮಂ ತೀರಂ; ಮಿಚ್ಛಾಞಾಣಂ ಓರಿಮಂ ತೀರಂ, ಸಮ್ಮಾಞಾಣಂ ಪಾರಿಮಂ ತೀರಂ; ಮಿಚ್ಛಾವಿಮುತ್ತಿ ಓರಿಮಂ ತೀರಂ, ಸಮ್ಮಾವಿಮುತ್ತಿ ಪಾರಿಮಂ ತೀರನ್ತಿ. ಇದಂ ಖೋ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣ, ಓರಿಮಂ ತೀರಂ, ಇದಂ ಪಾರಿಮಂ ತೀರನ್ತಿ.

‘‘ಅಪ್ಪಕಾ ತೇ ಮನುಸ್ಸೇಸು, ಯೇ ಜನಾ ಪಾರಗಾಮಿನೋ;

ಅಥಾಯಂ ಇತರಾ ಪಜಾ, ತೀರಮೇವಾನುಧಾವತಿ.

‘‘ಯೇ ಚ ಖೋ ಸಮ್ಮದಕ್ಖಾತೇ, ಧಮ್ಮೇ ಧಮ್ಮಾನುವತ್ತಿನೋ;

ತೇ ಜನಾ ಪಾರಮೇಸ್ಸನ್ತಿ, ಮಚ್ಚುಧೇಯ್ಯಂ ಸುದುತ್ತರಂ.

‘‘ಕಣ್ಹಂ ಧಮ್ಮಂ ವಿಪ್ಪಹಾಯ, ಸುಕ್ಕಂ ಭಾವೇಥ ಪಣ್ಡಿತೋ;

ಓಕಾ ಅನೋಕಮಾಗಮ್ಮ, ವಿವೇಕೇ ಯತ್ಥ ದೂರಮಂ.

‘‘ತತ್ರಾಭಿರತಿಮಿಚ್ಛೇಯ್ಯ, ಹಿತ್ವಾ ಕಾಮೇ ಅಕಿಞ್ಚನೋ;

ಪರಿಯೋದಪೇಯ್ಯ ಅತ್ತಾನಂ, ಚಿತ್ತಕ್ಲೇಸೇಹಿ ಪಣ್ಡಿತೋ.

‘‘ಯೇಸಂ ಸಮ್ಬೋಧಿಯಙ್ಗೇಸು, ಸಮ್ಮಾ ಚಿತ್ತಂ ಸುಭಾವಿತಂ;

ಆದಾನಪಟಿನಿಸ್ಸಗ್ಗೇ, ಅನುಪಾದಾಯ ಯೇ ರತಾ;

ಖೀಣಾಸವಾ ಜುತಿಮನ್ತೋ [ಜುತೀಮನ್ತೋ (ಸೀ.)], ತೇ ಲೋಕೇ ಪರಿನಿಬ್ಬುತಾ’’ತಿ. ಪಞ್ಚಮಂ;