១-៤. ភិន្ទិសុត្តាទិវណ្ណនា

១៨០-១៨៣. ទេវទត្តោ សគ្គេ វា និព្ពត្តេយ្យាតិអាទិ បរិកប្បវចនំ. ន ហិ បច្ចេកពោធិយំ និយតគតិកោ អន្តរា មគ្គផលានិ អធិគន្តុំ ភព្ពោតិ. សោតិ អនវជ្ជធម្មោ. អស្សាតិ ទេវទត្តស្ស. សមុច្ឆេទមគមា កតូបចិតស្ស មហតោ បាបធម្មស្ស ពលេន តស្មិំ អត្តភាវេ សមុច្ឆេទភាវតោ, ន អច្ចន្តាយ. អកុសលំ នាមេតំ អពលំ, កុសលំ វិយ ន មហាពលំ, តស្មា តស្មិំយេវ អត្តភាវេ តាទិសានំ បុគ្គលានំ អតេកិច្ឆតា, អញ្ញថា សម្មត្តនិយាមោ វិយ មិច្ឆត្តនិយាមោ អច្ចន្តិកោ សិយា. យទិ ឯវំ វដ្ដខាណុកជោតនា កថន្តិ? អាសេវនាវសេន, តស្មា យថា ‘‘សកិំ និមុគ្គោ និមុគ្គោ ឯវ ពាលោ’’តិ វុត្តំ, ឯវំ វដ្ដខាណុកជោតនា. យាទិសេ ហិ បច្ចយេ បដិច្ច បុគ្គលោ តំ ទស្សនំ គណ្ហិ, តថា ច បដិបន្នោ, បុន អចិន្តប្បតិវត្តេ បច្ចយេ បតិតតោ សីសុក្ខិបនមស្ស ន ហោតីតិ ន វត្តព្ពំ.

ភិន្ទិសុត្តាទិវណ្ណនា និដ្ឋិតា.