៦. អសនិសុត្តវណ្ណនា

១៦២. ‘‘ឥមេ លាភសក្ការំ អនាហរន្តា ជិឃច្ឆាទិទុក្ខំ បាបុណន្តូ’’តិ ឯវំ ន សត្តានំ ទុក្ខកាមតាយ ឯវមាហាតិ អានេត្វា សម្ពន្ធោ. អនន្តទុក្ខំ អនុភោតិ អបរាបរំ ឧប្បជ្ជនកអកុសលចិត្តានំ ពហុភាវតោ.

អសនិសុត្តវណ្ណនា និដ្ឋិតា.