៤. ទលិទ្ទសុត្តវណ្ណនា

២៦០. មនុស្សទលិទ្ទោតិ មនុស្សេសុ ទុគ្គតោ. មនុស្សការុញ្ញតន្តិ មនុស្សេសុ បរមនិហីនតំ. មនុស្សកបណោតិ មនុស្សេសុ វា បរមនិហីនោ. តស្មិំ ឋានេតិ តស្ស ទេវបុត្តស្ស តស្មិំ ឧប្បជ្ជនដ្ឋានេ. លាមកតោ ចិន្តេន្តីតិ តស្ស បុរិមវត្ថុំ និស្សាយ ហីនតោ ចិន្តេន្តិ. កថេន្តីតិ តមេវ បរេសំ កថេន្តិ. វិត្ថារេន្តីតិ វុត្តមត្ថំ វិត្ថារិកំ ករោន្តិ. សព្ពទា បរិច្ឆិជ្ជ បរិវារសម្បន្នោ ហុត្វា អឌ្ឍដ្ឋរតនេ ហត្ថិក្ខន្ធេ មហច្ចរាជានុភាវេន និសិន្នត្តា ជនកាយេន សមុល្លោកិយមានោ. អវលម្ពន្តីតិ ឱលម្ពន្តិ. វន្ទនមត្តំ វា នាហោសិ, អញ្ញទត្ថុ បច្ចេកពុទ្ធតោ អត្តនោ សមានាទរកិរិយំ បច្ចាសីសតិ. តេន វុត្តំ ‘‘សោ’’តិអាទិ. ក្វាយន្តិ កោ អយន្តិ ព្យាបន្នវសេន វទតិ. កាឡរត្តេហិ សុត្តេហិ សិព្ពិតត្តា វណ្ណវិការំ ទិស្វា ‘‘កុដ្ឋិចីវរានិ បារុតោ’’តិ អាហ. មហានិរយេ និព្ពត្តិត្វា មហាទុក្ខំ បច្ចនុភោតិ. តទនុរូបបាបកម្មស្ស វិបាកាវសេសេន លទ្ធោកាសេន រាជគហេ…បេ… បដិសន្ធិំ គណ្ហិ. កាមញ្ច ឯត្ថ បដិសន្ធិគ្គហណំ កុសលកម្មេនេវ, តស្ស បន អកុសលកម្មស្ស វិបាកិនោ ពលវភាវតោ វុត្តំ ‘‘វិបាកាវសេសេនា’’តិ. តេនាហ ‘‘គហិតកាលតោ…បេ… និក្ខន្តោ’’តិ. ភិក្ខាយ ចរិតុំ សមត្ថកាលតោ បដ្ឋាយ រោគស្ស ពលវតាយ មំសានិ…បេ… បតន្តិ. ញាណំ បេសេត្វាតិ វិបស្សនាបដិបាដិយា ភាវនាញាណំ និព្ពានំ បដិបេសេត្វា បវត្តេត្វា. ឥន្ទ្រិយានំ បរិបក្កត្តា សត្ថុ ទេសនាវិលាសេន សោតាបត្តិផលេ បតិដ្ឋិតោ. ចុម្ពដន្តិ បាទចុម្ពដំ. កុដ្ឋិនោ ហិ សកលបាទតលំ មា រុជីតិ ចុម្ពដំ កត្វា តំ បាទតលេ ពន្ធិត្វា គច្ឆន្តិ, មត្តិកបាតិំ ភិន្ទិត្វា វិយ តថា និហីនមនុស្សត្តភាវតោ ចវិត្វា សុវណ្ណបាតិំ បដិលភន្តោ វិយ ទេវត្តភាវំ គណ្ហន្តោ ចុតិចិត្តតោ ទុតិយចិត្តវារេ អាទានចិត្តក្ខណេ ទេវលោកេ និព្ពត្តោ.

មគ្គេនាគតាតិ មគ្គាធិគមនេន អាគតា ឧប្បន្នា. អរិយកន្តសីលន្តិ អរិយានំ កន្តំ មនាបំ មនោរមំ សីលធម្មំ. អរិយានំ អធិចិត្តអធិបញ្ញាសិក្ខា វិយ អធិសីលសិក្ខាបិ សព្ពា អតិវិយ កន្តា ឯវាតិ អាហ ‘‘កិញ្ចាបី’’តិអាទិ. ឥមស្មិំ បនត្ថេតិ ឥមស្មិំ សោតាបន្នស្ស ភវសង្ខាតេ អត្ថេ និទ្ធារេត្វា វុច្ចមានេ. បញ្ចសីលម្បិ យស្មា ទិដ្ឋិ វិយ ភវន្តរេបិ អប្បហីនំ.

ទលិទ្ទសុត្តវណ្ណនា និដ្ឋិតា.