៦. អភិក្ខុកាវាសសិក្ខាបទវណ្ណនា

ឆដ្ឋេ សចេ ភិក្ខុនុបស្សយតោ អទ្ធយោជនព្ភន្តរេ ឱវាទទាយកា ភិក្ខូ ន វសន្តិ, មគ្គោ វា អខេមោ ហោតិ ន សក្កា អនន្តរាយេន គន្តុំ, អយំ អភិក្ខុកោ នាម អាវាសោ. តត្ថ ‘‘វស្សំ វសិស្សាមី’’តិ សេនាសនបញ្ញាបនបានីយឧបដ្ឋាបនាទីនិ ករោន្តិយា ទុក្កដំ, សហ អរុណុគ្គមនា បាចិត្តិយំ. អយមេត្ថ សង្ខេបោ, វិត្ថារោ បន សមន្តបាសាទិកាយំ (បាចិ. អដ្ឋ. ១៤៤ អាទយោ) វុត្តោ.

សាវត្ថិយំ សម្ពហុលា ភិក្ខុនិយោ អារព្ភ អភិក្ខុកេ អាវាសេ វស្សំ វសនវត្ថុស្មិំ បញ្ញត្តំ, យត្ថ បន វស្សូបគតា ភិក្ខូ បក្កន្តា វា ហោន្តិ វិព្ភន្តា វា កាលង្កតា វា បក្ខសង្កន្តា វា តត្ថ វសន្តិយា, អាបទាសុ, ឧម្មត្តិកាទីនញ្ច អនាបត្តិ. អភិក្ខុកាវាសតា, វស្សូបគមនំ, អរុណុគ្គមនន្តិ ឥមានេត្ថ តីណិ អង្គានិ. សមុដ្ឋានាទីនិ ឯឡកលោមសទិសានេវាតិ.

អភិក្ខុកាវាសសិក្ខាបទវណ្ណនា និដ្ឋិតា.