៣. បហានសុត្តំ

២៥១. ‘‘តិស្សោ ឥមា, ភិក្ខវេ, វេទនា. កតមា តិស្សោ? សុខា វេទនា, ទុក្ខា វេទនា, អទុក្ខមសុខា វេទនា. សុខាយ, ភិក្ខវេ, វេទនាយ រាគានុសយោ បហាតព្ពោ, ទុក្ខាយ វេទនាយ បដិឃានុសយោ បហាតព្ពោ, អទុក្ខមសុខាយ វេទនាយ អវិជ្ជានុសយោ បហាតព្ពោ. យតោ ខោ, ភិក្ខវេ, ភិក្ខុនោ សុខាយ វេទនាយ រាគានុសយោ បហីនោ ហោតិ, ទុក្ខាយ វេទនាយ បដិឃានុសយោ បហីនោ ហោតិ, អទុក្ខមសុខាយ វេទនាយ អវិជ្ជានុសយោ បហីនោ ហោតិ, អយំ វុច្ចតិ, ភិក្ខវេ, ‘ភិក្ខុ និរនុសយោ សម្មទ្ទសោ អច្ឆេច្ឆិ [អច្ឆេជ្ជិ (ពហូសុ)] តណ្ហំ, វិវត្តយិ [វាវត្តយិ (សី.)] សំយោជនំ, សម្មា មានាភិសមយា អន្តមកាសិ ទុក្ខស្សា’’’តិ.

‘‘សុខំ វេទយមានស្ស [វេទិយមានស្ស (សី. បី.)], វេទនំ អប្បជានតោ;

សោ រាគានុសយោ ហោតិ, អនិស្សរណទស្សិនោ.

‘‘ទុក្ខំ វេទយមានស្ស, វេទនំ អប្បជានតោ;

បដិឃានុសយោ ហោតិ, អនិស្សរណទស្សិនោ.

‘‘អទុក្ខមសុខំ សន្តំ, ភូរិបញ្ញេន ទេសិតំ;

តញ្ចាបិ អភិនន្ទតិ, នេវ ទុក្ខា បមុច្ចតិ.

‘‘យតោ ច ភិក្ខុ អាតាបី, សម្បជញ្ញំ ន រិញ្ចតិ;

តតោ សោ វេទនា សព្ពា, បរិជានាតិ បណ្ឌិតោ.

‘‘សោ វេទនា បរិញ្ញាយ, ទិដ្ឋេ ធម្មេ អនាសវោ;

កាយស្ស ភេទា ធម្មដ្ឋោ, សង្ខ្យំ នោបេតិ វេទគូ’’តិ. តតិយំ;