១០. កុម្ភណ្ឌសុត្តំ

២១១. ‘‘ឥធាហំ, អាវុសោ, គិជ្ឈកូដា បព្ពតា ឱរោហន្តោ អទ្ទសំ កុម្ភណ្ឌំ បុរិសំ វេហាសំ គច្ឆន្តំ. សោ គច្ឆន្តោបិ តេវ អណ្ឌេ ខន្ធេ អារោបេត្វា គច្ឆតិ. និសីទន្តោបិ តេស្វេវ អណ្ឌេសុ និសីទតិ. តមេនំ គិជ្ឈាបិ កាកាបិ កុលលាបិ អនុបតិត្វា អនុបតិត្វា វិតច្ឆេន្តិ វិរាជេន្តិ. សោ សុទំ អដ្ដស្សរំ ករោតិ…បេ… ឯសោ, ភិក្ខវេ, សត្តោ ឥមស្មិំយេវ រាជគហេ គាមកូដកោ អហោសិ…បេ…. ទសមំ.

បឋមោ វគ្គោ.

តស្សុទ្ទានំ –

អដ្ឋិ បេសិ ឧភោ គាវឃាតកា,

បិណ្ឌោ សាកុណិយោ និច្ឆវោរព្ភិ;

អសិ សូករិកោ សត្តិមាគវិ,

ឧសុ ការណិកោ សូចិ សារថិ;

យោ ច សិព្ពិយតិ សូចកោ ហិ សោ,

អណ្ឌភារិ អហុ គាមកូដកោតិ.