៣. អាសវក្ខយសុត្តំ

១០២. វុត្តញ្ហេតំ ភគវតា, វុត្តមរហតាតិ មេ សុតំ –

‘‘ជានតោហំ, ភិក្ខវេ, បស្សតោ អាសវានំ ខយំ វទាមិ, នោ អជានតោ នោ អបស្សតោ. កិញ្ច, ភិក្ខវេ, ជានតោ, កិំ បស្សតោ អាសវានំ ខយោ ហោតិ? ឥទំ ទុក្ខន្តិ, ភិក្ខវេ, ជានតោ បស្សតោ អាសវានំ ខយោ ហោតិ. អយំ ទុក្ខសមុទយោតិ, ភិក្ខវេ, ជានតោ បស្សតោ អាសវានំ ខយោ ហោតិ. អយំ ទុក្ខនិរោធោតិ, ភិក្ខវេ, ជានតោ បស្សតោ អាសវានំ ខយោ ហោតិ. អយំ ទុក្ខនិរោធគាមិនី បដិបទាតិ, ភិក្ខវេ, ជានតោ បស្សតោ អាសវានំ ខយោ ហោតិ. ឯវំ ខោ, ភិក្ខវេ, ជានតោ ឯវំ បស្សតោ អាសវានំ ខយោ ហោតី’’តិ. ឯតមត្ថំ ភគវា អវោច. តត្ថេតំ ឥតិ វុច្ចតិ –

‘‘សេខស្ស សិក្ខមានស្ស, ឧជុមគ្គានុសារិនោ;

ខយស្មិំ បឋមំ ញាណំ, តតោ អញ្ញា អនន្តរា.

‘‘តតោ អញ្ញា វិមុត្តស្ស, វិមុត្តិញាណមុត្តមំ;

ឧប្បជ្ជតិ ខយេ ញាណំ, ខីណា សំយោជនា ឥតិ.

‘‘ន ត្វេវិទំ កុសីតេន, ពាលេនមវិជានតា;

និព្ពានំ អធិគន្តព្ពំ, សព្ពគន្ថប្បមោចន’’ន្តិ.

អយម្បិ អត្ថោ វុត្តោ ភគវតា, ឥតិ មេ សុតន្តិ. តតិយំ.