៦. អជាតសុត្តំ

៤៣. វុត្តញ្ហេតំ ភគវតា, វុត្តមរហតាតិ មេ សុតំ –

‘‘អត្ថិ, ភិក្ខវេ, អជាតំ អភូតំ អកតំ អសង្ខតំ. នោ ចេតំ, ភិក្ខវេ, អភវិស្ស អជាតំ អភូតំ អកតំ អសង្ខតំ, នយិធ ជាតស្ស ភូតស្ស កតស្ស សង្ខតស្ស និស្សរណំ បញ្ញាយេថ. យស្មា ច ខោ, ភិក្ខវេ, អត្ថិ អជាតំ អភូតំ អកតំ អសង្ខតំ, តស្មា ជាតស្ស ភូតស្ស កតស្ស សង្ខតស្ស និស្សរណំ បញ្ញាយតី’’តិ. ឯតមត្ថំ ភគវា អវោច. តត្ថេតំ ឥតិ វុច្ចតិ –

‘‘ជាតំ ភូតំ សមុប្បន្នំ, កតំ សង្ខតមទ្ធុវំ;

ជរាមរណសង្ឃាដំ, រោគនីឡំ [រោគនិឌ្ឍំ (សី.)] បភង្គុរំ [បភង្គុនំ (ក. សី. ក.), បភង្គុណំ (ស្យា.)].

‘‘អាហារនេត្តិប្បភវំ, នាលំ តទភិនន្ទិតុំ;

តស្ស និស្សរណំ សន្តំ, អតក្កាវចរំ ធុវំ.

‘‘អជាតំ អសមុប្បន្នំ, អសោកំ វិរជំ បទំ;

និរោធោ ទុក្ខធម្មានំ, សង្ខារូបសមោ សុខោ’’តិ.

អយម្បិ អត្ថោ វុត្តោ ភគវតា, ឥតិ មេ សុតន្តិ. ឆដ្ឋំ.