២. ទេសនាសុត្តំ

៣៩. វុត្តញ្ហេតំ ភគវតា, វុត្តមរហតាតិ មេ សុតំ –

‘‘តថាគតស្ស, ភិក្ខវេ, អរហតោ សម្មាសម្ពុទ្ធស្ស ទ្វេ ធម្មទេសនា បរិយាយេន ភវន្តិ. កតមា ទ្វេ? ‘បាបំ បាបកតោ បស្សថា’តិ – អយំ បឋមា ធម្មទេសនា; ‘បាបំ បាបកតោ ទិស្វា តត្ថ និព្ពិន្ទថ វិរជ្ជថ វិមុច្ចថា’តិ – អយំ ទុតិយា ធម្មទេសនា. តថាគតស្ស, ភិក្ខវេ, អរហតោ សម្មាសម្ពុទ្ធស្ស ឥមា ទ្វេ ធម្មទេសនា បរិយាយេន ភវន្តី’’តិ. ឯតមត្ថំ ភគវា អវោច. តត្ថេតំ ឥតិ វុច្ចតិ –

‘‘តថាគតស្ស ពុទ្ធស្ស, សព្ពភូតានុកម្បិនោ;

បរិយាយវចនំ បស្ស, ទ្វេ ច ធម្មា បកាសិតា.

‘‘បាបកំ បស្សថ ចេតំ [ចេកំ (សី. បី.), ឆេកា (ស្យា.)], តត្ថ ចាបិ វិរជ្ជថ;

តតោ វិរត្តចិត្តាសេ, ទុក្ខស្សន្តំ ករិស្សថា’’តិ.

អយម្បិ អត្ថោ វុត្តោ ភគវតា, ឥតិ មេ សុតន្តិ. ទុតិយំ.